บทที่ 100 ขุนไกร 2

แก้วกัลยามองมือและฟูกที่เว้นที่ว่างไว้ ค่อยขยับขาออกเดินอย่างเสียไม่ได้ ด้วยใจเต้นรัวแรง

เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นทุ้มนุ่มราวน้ำผึ้งป่า “ยิ่งดื้อ กูยิ่งอยากได้ รู้หรือไม่”

เขาคว้าข้อมือนาง จับข้อมือทั้งสองข้างของนางไว้แน่นด้วยมือเดียว

“ปล่อยข้า!” แก้วกัลยาตกใจ ดิ้นรนจนผมสยายกระจาย ขุนไกรยิ้มกว...