บทที่ 30 โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 14

ร่างเล็กยังยืนนิ่งขึงมองตามร่างพระยาที่เดินวนร่างของนางเสียหนึ่งรอบก่อนคว้าข้อมือเล็กของนางขึ้นมาฉุดยังเตียงใหญ่

“กูเจ้ากรมกลาโหม มึงคิดว่ากูโง่เหมือนขุนเรืองหรืออย่างไรอีพลับพลึง”

“ตะ แต่ว่า ว้าย!!”

ตุบ!!

พลับพลึงยังมัวตกตะลึงมิทันได้ตั้งตัว ถูกฉุดไปยังเตียงใหญ่ก่อนที่พระยาจะเหวี่ยงร่างเล็กจ...