บทที่ 41 บทที่ 8***

“ดูให้ข้าหน่อยได้ไหมบัว มันเจ็บเหลือทน”

“แต่ว่า”

“ข้าไม่อายหรอก เจ็บปานนี้”

บัวรินนั่งนิ่งขณะที่เพื่อนกำลังเลิกผ้านุ่งขึ้น ตามท่อนขามีรอยจับขยำคล้ายมือคนเป็นจ้ำราวกับบีบลงแรงแน่น สาถลกผ้านุ่งจนพ้นโหนกอวบอูมแดงช้ำ

“มันแค่แดงน่ะสา”

“ไม่ ไม่ใช่ตรงนั้น ตรงร่องกลาง”

สาชันเข่าขึ้นสูงแล้วอ้าขาออกก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ