บทที่ 32 ความทรงจำที่สุขและทุกข์

มือหนาสองข้างช้อนอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม 

"โอ๊ะโอ๋..น้องอัณณ์ไม่ร้องนะครับลูก คุณพ่อมาแล้ว"

"แง้...แง๊...แง๊"

"โอ๋ๆ..น้องอัณณ์ไม่ร้องนะครับ คุณพ่ออยู่ตรงนี้ น้องอัณณ์นอนต่อนะครับลูก"

กันต์ร้องเพลงกล่อมพร้อมอุ้มลูกน้อยเดินไปเดินมาราวๆห้านาทีเด็กน้อยจ้ำม่ำก็หลับปุ๋ยไปอีกรอบ มือหนาค่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ