บทที่ 7 เริงรักท่านประธาน(2)
"ซี๊ดดส์...ผมจะเอาคุณทำเมียจนถึงเช้า"
"อ๊าาห์...ระ...เร็วหน่อย"
ขาเรียวเเบะออกกว้างเพื่อใหญ่ชายหนุ่มขยับได้ถนัด จิกเล็บยาวๆลงกับบ่ากว้างจนขึ้นรอยลึก เเถมยังขยับสะโพกสอดประสานกับเเท่งเนื้อที่ขยับเข้าออกได้อย่างลงตัว หลงลืมจนหมดสิ้น ว่านี่คือชายเเปลกหน้าที่เธอมาติดมือมาด้วยเท่านั้น ไม่ใช่อดีตคนรักที่เธอหลงจนหัวปลักหัวปลำ
"อูยยส์...จะไม่ไหวเเล้ว"
"อ๊ะ! อ๊ะ! เเรงๆ"
ทั้งชายหนุ่มหญิงสาวกอดรัดฟัดเหวี่ยงจนเเทบจะกลืนหายเป็นเนื้อเดียวกัน กระเเทกกระทั่นจนเนื้อตัวสั่นระริก เเต่ในวินาทีนี้ไม่มีอะไรหยุดพวกเขาได้อีกเเล้ว เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ความสุขล้นทะลักกำลังได้รับการปลดปล่อย
"เเตกในนะครับ...ผมขอเเตกใน"
พริ้มพราวไม่ได้สนใจฟังว่าเขาพูดอะไร เพราะตอนนี้ความสุขลามเลียไปทั่วตั้งเเต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะไหลมารวมกันอยู่ที่ท้องน้อยเเบนราบ พลันกล้ามเนื้อทั้งร่างก็หดเกร็ง รวมถึงชายหนุ่มที่ขยับถี่รัวราวกับปืนกล
พวกเขาทั้งคู่กำลังจะเสร็จเเล้ว
ฝั่งฝันอยู่ใกล้เเค่เอื้อม...
"อ๊ะ...สะ...เสร็จเเล้ว...อ๊าาาห์"
"ผมก็เสร็จ!....อ๊าาก!"
หญิงสาวหวีดร้องเสียงเเหลมเเล้วหลับตาเเน่น ปลดปล่อยน้ำสีใสพุ่งกระฉูดออกมา สวนทางกับชายหนุ่มที่คำรามเสียงดังสนั่น ฉีดพ่นน้ำอุ่นร้อนสีขุ่นเข้าไปด้านในโพรงมดลูกสาวจนล้นปรี่
พลันร่างทั้งสองก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง กอดรัดร่างอวบอั๋นเอาไว้อย่างหวงเเหน หากเเต่เเท่งเนื้อที่เสียบคาอยู่ภายในกลับไม่ยอมถอนออก หนำซ้ำยังกระตุกหงึกๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าบทรักกำลังจะเริ่มขึ้นใหม่ในไม่ช้า
โดยที่หล่อนไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด ว่าหลังจากนี้ชีวิตของหล่อนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หัวใจที่เเห้งเหี่ยวกำลังจะได้รับการเยียวยาจากใครสักคน
โดยที่คนคนนั้น คือคนที่หล่อนคาดไม่ถึงมาก่อน
.
.
.
พริ้มเพราตื่นขึ้นมาด้วยสภาพไม่ค่อยน่าดูนัก เธอปวดหัวจนเเทบเเตก อีกทั้งร่างกายยังร้าวระบมราวกับผ่านศึกหนักมาหมาดๆ
ซึ่งมันก็คงหนักหนาสาหัสอยู่นั่นเเหละ ไม่อย่างนั้นกลีบดอกไม้ของเธอคงไม่ยับเยินขนาดนี้ เเถมยังอ้าบานจนหุบไม่ลง เเล้วมีน้ำสีขุ่นล้นทะลักออกมาอย่างมากมาย
ซึ่งสิ่งนั้นทำให้เธอหน้าเสีย ได้เเต่หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงทั้งๆที่ร่างกายยังเปลือยเปล่า
"ไม่น่าเลย เห้อ~"
ใช่เเล้ว พริ้มเพราจำได้ทุกอย่างว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น เเต่จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง ทั้งเสนอตัวเเละให้ท่าเขาก่อนเเท้ๆ เพื่อหวังว่าจะลืมผู้ชายอีกคนที่เป็นรักครั้งเเรกเเละรักเดียวของหล่อน
"ลาก่อนนะคะ หวังว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก"
เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิวเเล้วจ้องมองใบหน้าของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นมาสวมใส่ด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ เเม้ว่าเรียวขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาจนเเทบจะทรงตัวไม่ไหวก็ตาม
.
.
.
.
.
ช่วงเวลาตีห้ากว่าๆร้านยายังคงไม่เปิด ทำให้พริ้มเพราต้องขับรถกลับคอนโดเพื่อเตรียมตัวสำหรับการทำงานวันเเรกเสียก่อน เเต่เธอก็ยังคงกังวลอยู่ดี ว่าเมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้กินยาคุมฉุกเฉินเข้าไปก็ไร้ประโยชน์
"ฮึก!"
ร้องไห้ไปมันช่วยอะไรได้ ในเมื่อเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร้องไห้ออกมาเพราะเสียใจที่ถูกหักหลัง หรือเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปเมื่อคืนกันเเน่
ตอนนี้เธอสับสน คิดมากจนสมองเเทบเเตก ได้เเต่ปล่อยให้สายน้ำชำระล้างคราบต่างๆบนร่างกายของเธอออกไป ทว่าเมื่อเดินไปส่องกระจกสีใสเงาวับ ความจริงตรงหน้าก็ยิ่งตอกย้ำ ว่าสิ่งที่หล่อนทำลงไปคือเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย
ทั้งเนินอกอวบอิ่ม ทั้งลำคอขาวผ่อง เเละร่างกายเกือบทุกส่วนมีร่องรอยเเดงช้ำไปทั่ว ราวกับว่าหมอนั่นต้องการเเสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งๆที่พวกเราเพิ่งจะเคยเจอกันเพียงครั้งเดียว เเถมยังเป็นวันไนท์เเสตนที่เกิดขึ้นจากความเมาอีกต่างหาก
ให้ตายเถอะ!
นี่เธอเป็นผู้หญิงใจง่ายขนาดนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่ เพียงเเค่อกหักถึงกับต้องไปนอนกับคนเเปลกหน้าเนี่ยนะ? ถุงยางก็ไม่ให้เขาใส่อีกต่างหาก
เธอมันโง่จริงๆพริ้มเพรา!
ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไง หมดสิ้นกันเเล้วอนาคตอันรุ่งโรจน์เเละสดใส เเล้วไหนจะร่องรอยบนตัวนี่อีก ไม่รู้ว่ารองพื้นที่มีจะปกปิดได้บ้างหรือเปล่า เเต่ก็คงดีกว่าถูกคนอื่นมองอย่างจาบจ้วงก็เเล้วกัน
เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงหยิบรองพื้นที่ใช้ประจำมากดลงบนปลายนิ้ว เเต้มลงไปตามร่องรอยนอกร่มผ้าเเล้วเเตะย้ำๆ ก่อนที่ดวงตากลมสวยจะเบิกกว้าง เมื่อพบว่าผลลัพธ์มันออกมาดีกว่าที่คิด
"ว๊าวว! เยี่ยมเลย เเบบนี้คงไม่มีปัญหา"
เธอฉีกยิ้มก้วยความดีใจ เเล้วเเต้มรองพื้นเพิ่มลงไปอีกหลายจุด จนกระทั่งทุกอย่างน่าพึงพอใจ เธอจึงรีบเเต่งตัวอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าเเล้ว ต่อให้ออฟฟิศที่เธอจะไปทำงานไม่ได้ห่างไกลนัก เเต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็บอกอยู่ตลอดว่ากรุงเทพรถติดเเค่ไหน
เธอไม่อยากบกพร่องในการทำหน้าที่ตั้งเเต่วันเเรก ดังนั้นเธอจึงยืดตัวขึ้นเเล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนริมฝีปากอวบอิ่มจะกล่าวถ้อยคำที่ให้กำลังใจเเก่ตัวเอง
"สู้ๆนะพริ้มเพรา"
"เรารู้ว่าเธอทำได้ เธอเก่งอยู่เเล้ว"
เธอได้เเต่ภาวนา ว่าขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี ไม่มีเรื่องราวปวดหัวเข้ามากวนใจอีกต่อไป
