บทที่ 2 ไม่ได้ตั้งใจ(2)

“คุณครับ ทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะครับ” เจ้าหน้าที่กู้ภัยพยายามลูบหลังอย่างปลอบใจ

“ทำใจเหรอ แฟนผมตายทั้งคนจะให้ผมทำใจยังไงวะ”

อคิระตวาดลั่น ก่อนที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสูญเสียจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว เขาหันไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนคุมเชิงอยู่

“ใคร! ใครเป็นคนขับรถชนแฟนผม ผมถามว่าใครทำ! มันอยู่ไหน”

"เอ่อ... ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณ..." เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามปราม

"ใจเย็นเหรอ! แฟนผมตาย! ผมถามว่าใครเป็นคนทำ!!" อคิระตะคอกลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

ตำรวจยังไม่ทันได้ตอบคำถาม อคิระก็กวาดสายตาไปรอบๆ จนกระทั่งหันไปเห็นร่างอวบอ้วนของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนายควบคุมตัวอยู่ใกล้ ๆ รถพยาบาล เขารู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือคู่กรณี

“เธอ!!”

มือหนาพุ่งเข้าบีบคอทอฝันอย่างแรงจนร่างอวบแทบจะลอยขึ้นจากพื้น

"โอ๊ย! อึก..." ทอฝันเบิกตากว้าง ความตกใจและความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วลำคอ

“ฆาตกร! แกฆ่าแฟนฉัน แกฆ่าผู้หญิงที่กูรัก” อคิระตะคอกใส่หน้าทอฝันด้วยความเคียดแค้นสุดขีด ดวงตาของเขาแดงก่ำแทบจะมีเลือดกระเด็นออกมา

"อึก  คะ ... คุณอคิระ... ปล่อย.ฉัน..." ทอฝันพยายามยกมือขึ้นมาแกะมือหนาที่บีบรัดคอเธอออก หายใจไม่ออกจนหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

และในระหว่างที่บีบคออยู่นั้นเอง อคิระก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ ลอยออกมาจากตัวของทอฝัน ความโกรธที่พุ่งสูงปรี๊ดอยู่แล้วยิ่งปะทุหนักขึ้นจนทะลุขีดจำกัด

“นี่เธอเมาแล้วขับเหรอ ขยะสังคม เธอเมาแล้วขับจนชนฉันตาย เธอเองก็ต้องตายตามแฟนฉันไปด้วย ตายซะเธอ!!”

“อ๊อก! อึก ... ชะ ช่วยด้วย” ทอฝันเริ่มหายใจไม่ออก น้ำตาไหลตกหางตา ดิ้นทุรนทุรายเพราะขาดอากาศหายใจ

"เฮ้ย! คุณ ปล่อยครับปล่อย เดี๋ยวเขาก็ตายหรอก!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจและกู้ภัยสามสี่คนรีบวิ่งกรูกันเข้ามาล็อกตัวอคิระ และพยายามกระชากเขาออกจากการบีบคอทอฝันอย่างทุลักทุเล

“ปล่อย! ผมจะฆ่ามัน ผู้หญิงฆาตกร ปล่อยสิวะ” อคิระดิ้นพล่าน สะบัดตัวอย่างแรง ชี้หน้าด่าทอฝันที่ทรุดลงไปกองกับพื้น

"แค่ก ๆ ๆ ฮึก"

ทอฝันสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ไอโขลกๆ จนตัวโยน เธอยกมือไหว้ผู้ชายตรงหน้าทั้งน้ำตา

"ฉันขอโทษ... ฮือออ ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะ  ฉันไม่ได้ตั้งใจ ตอนนั้นฉันมองไม่เห็น...

“ตอแหล! เธอเมาจนชนคนตายแล้วยังจะมาหน้าด้านตอแหลว่ามองไม่เห็นอีกเหหอร สภาพเธอตอนนี้มีแต่กลิ่นเหล้า เธอฆ่าแฟนฉัน ฆาตกรสารเลว!”

ทอฝันอ้าปากค้าง สะอื้นจนตัวโยน ยิ่งเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชังของอคิระ เธอยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจ เจ็บมากกว่าแผลที่หน้าผาก เจ็บมากกว่าตอนที่ถูกเขาบีบคอเมื่อครู่เสียอีก

เพราะอคิระคือผู้ชายที่เธอแอบรักมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แม้ว่าเธอจะเป็นแค่ผู้หญิงอ้วนๆ หน้าตาธรรมดาที่ไม่เคยอยู่ในสายตา ไม่เคยแม้แต่จะถูกเขามองเห็นการมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เลยก็ตาม แต่เธอก็ยังชอบที่จะแอบมองอยู่ห่าง ๆ ทว่าตอนนี้ เธอเพิ่งจะขับรถชนผู้หญิงที่เขารักที่สุดจนตาย

แววตาของเขาที่มองมาเหมือนอยากจะฉีกเนื้อเธอออกเป็นชิ้นๆ ทำเอาทอฝันหัวใจแตกสลาย ซ้ำร้ายความจริงที่ตอกย้ำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปอีกก็คือ เธอคือลูกสาวของ 'โสภาพรรณ' ผู้หญิงที่เคยเป็นเมียน้อยของพ่อเขา ต้นเหตุที่ทำให้แม่แท้ ๆ ของอคิระต้องตรอมใจจนผูกคอตาย และตอนนี้แม่ของเธอก็เพิ่งเลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นเมียออกหน้าออกตาเรียบร้อยแล้ว

ถ้าเขารู้ความจริงว่าเธอคือใคร... ความเกลียดชังนี้มันคงทวีคูณจนไม่มีที่สิ้นสุด

“ร้องไห้ทำไม คิดว่าบีบน้ำตาแล้วฉันจะสงสารเหรหอ”

อคิระยังคงตะโกนด่าทอเธอด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายายามจะสะบัดหลุดจากการจับกุมของตำรวจ

“ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุด เธอต้องติดคุก ต้องชดใช้ให้ความตายของแฟนฉัน!”

“ฮืออออ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะ”

ทอฝันทำได้เพียงก้มหน้าพนมมือไหว้ ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาอย่างคนไร้หนทางสู้ ร่างอวบสั่นสะท้านไปทั้งตัวท่ามกลางสายตาเกลียดชังของผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ

ก่อนที่ความโกลาหลจะเกิดขึ้นไปมากกว่านี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้พาตัวทอฝันไปขึ้นรถตำรวจเพื่อไปรอฝากขังที่โรงพักทันที ขณะนั่งรถไปเธอไม่มีทางเลือกจึงตัดสินใจโทรหาผู้เป็นแม่ให้มาประกันตัว

โสภาพรรณได้ยินว่าลูกสาวตัวเองขับรถชนคนตายตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูก และยิ่งรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนสาวของอคิระเธอยิ่งกลัวไปมากกว่าเดิม กลัวว่าสามีจะรู้เรื่องไปด้วย และกลัวว่าทุกคนจะรู้ว่าทอฝันเป็นลูกของเธอ

เมื่อเดินทางมาถึงโรงพักโสภาพรรณก็รีบมองหาลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเองทันที ทอฝันนั่งก้มหน้าอยู่โต๊ะของร้อยเวร พอเหลือบไปที่มือซึ่งถูกใส่กุญแจมือหัวอกของคนเป็นแม่ แม้จะทะเลาะกันหนักแค่ไหนก็อดที่จะสงสารเวทนาไม่ได้

“แม่ ... แม่ค่ะ”

ทอฝันเงยหน้าขึ้นมา ทันทีที่เห็นผู้เป็นแม่ น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วก็กลับมารินไหลอีกครั้ง ร่างอวบสั่นเทา โผเข้ากอดเอวโสภาพรรณแน่น

“ฮือออ แม่คะ หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูไม่ได้ตั้งใจชนเธอจริง ๆ นะคะแม่ ฮือ..."

เสียงสั่นเครือปานจะขาดใจดังอู้อี้อยู่กับหน้าท้องของผู้เป็นแม่ โสภาพรรณรีบสวมกอดลูกสาว ลูบศีรษะปลอบประโลม