บทที่ 6 เหตุแห่งความสนใจ

“เฒ่าแก่คะ... สมุนไพรนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าหายาก ปกติขึ้นอยู่ในป่าชื้น ไม่ได้หามาง่าย ๆ นี่ฉันได้มาสองหัว ให้ราคาดีกว่านี้หน่อยสิคะ”

“ให้ได้เท่านี้จริง ๆ จะขายก็ขาย ไม่ขายก็ไปเถอะ”

“งั้นฉันไม่เอาเงินก็ได้ แต่ขอแลกเป็นสมุนไพรบำรุงครรภ์ได้ไหม คนที่บ้านฉันท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว อยากได้ไปต้มให้คนท้องกินหน่อย ได้ไหมคะ”

“ก็ได้ แต่ได้ห่อเดียวนะ จะเอาหรือเปล่า”

“ห่อเดียวเองเหรอคะ สมุนไพรนี่ควรแลกได้สักสองห่อหรือเปล่า”

“ห่อเดียว! จะเอาไม่เอา ไม่เอาก็ไปเถอะ”

“ฉันซื้อเอง” เสียงทุ่มของใครคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ผ้าแพรหันไปมองจึงได้พบว่าเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีดำรีดเรียบพอดีตัว นาฬิกาแบรนด์หรูสะท้อนความมันเงา บ่งบอกว่าเขาเป็นคนมีฐานะมาก   

ชายผู้นั้นก้าวเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับชายอีกคนด้านหลัง มองดูรู้ว่าน่าจะเป็นคนติดตาม สายตาของเขามองมาทางเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันไปหาเจ้าของร้าน

“สมุนไพรนี่ฉันขอซื้อเอง” เขาบอกราคาที่สูงกว่าเจ้าของร้านสามเท่า แต่เป็นราคาที่ผ้าแพรรู้ว่ามันสมเหตุสมผล “แล้วฉันก็ขอซื้อยาสมุนไพรบำรุงครรภ์ให้กับเธอด้วย สี่ห่อ เอาของที่ดีที่สุด”

หญิงสาวเงยหน้ามองชายผู้พูดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ผู้ชายคนนี้ท่าทางสูงส่งและดูเย็นชา แต่การกระทำที่แสนมีน้ำใจของเขากลับแพร่ซ่านไปด้วยความอบอุ่น จนเธออยากจะมองหน้าเขาชัด ๆ เพื่อจดจำหนี้บุญคุณครั้งนี้เอาไว้

“ได้ ๆ รอเดี๋ยว” เจ้าของร้านรีบไปจัดการ เป็นจังหวะที่ร่างสูงหันมาสบตากับผ้าแพร เธอสบตาเขาไม่นานก็จะเบนสายตาไปทางอื่น

“คุณจะซื้อยาให้ฉันจริง ๆ เหรอคะ”

“ใช่ สมุนไพรนี่ฉันก็จะขอซื้อด้วย” ภูมิภัสพยักหน้าให้กับคนสนิท ก่อนที่ชายคนด้านหลังจะมารับสมุนไพรและจ่ายเงินแก่เธอ

ผ้าแพรมองเงินที่อยู่ในมือตัวเองด้วยความรู้สึกตื้นตัน ไม่เสียแรงที่เธอตั้งใจอ่านหนังสือ วันนี้ได้เอาสมุนไพรมาขายหาเงินแล้ว แต่มองเงินก็เห็นมือทั้งสองข้าง ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบดินติดเต็มไปหมด ไม่เหลือเคล้าผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็บอกว่าสวยหาใครเทียบ

“ยาได้แล้ว สี่ห่อตามที่สั่ง เป็นของที่ดีที่สุดของร้านเราแล้ว”

ร่างบางมองยาที่ถูกยื่นมาให้ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะมองไปทางชายข้างกายด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ถ้าได้เจอกันอีกครั้ง ฉันสัญญาว่าจะตอบแทนบุญคุณของคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ ขอบคุณมาก ๆ”

ภูมิภัสมองตามหลังหญิงสาวที่รีบร้อนออกไปจนพ้นสายตา ก่อนจะมาที่ร้านนี้เขาเดินสวนกับเธอ และเขาก็เห็นสมุนไพรในมือเธอตั้งแต่ต้นจึงได้เดินตามมาหมายจะซื้อ

“คุณภูมิดูจะสนใจเธอมากกว่าสมุนไพรนะครับ” คนสนิทเอ่ยเบา ๆ 

หัวคิ้วของคนเป็นเจ้านายขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาสนใจเธออย่างนั้นเหรอ?

ดูเหมือนจะใช่

เริ่มต้นภูมิภัสสนใจเพียงแค่สมุนไพรในมือของเธอจริง ๆ ทว่าตอนที่ได้สบตากับเธอเพียงไม่กี่วินาที เขาพบว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีดวงตางดงามมาก สวยจนตอนนี้เขายังรู้สึกจดจำมันได้ติดตา เป็นความสนใจที่เขาไม่เคยมีต่อผู้หญิงคนไหนมาก่อน

“อย่าพูดจาไรสาระ” ปากพูดแขนแข็งแรงก็ศอกเข้าที่หน้าท้องคนสนิทไปหนึ่งที “ให้คนส่งสมุนไพรนี้ไปให้พี่ใหญ่ ได้มาถึงสองหัวเขาคงพอใจมาก เห็นว่ามันหาค่อนข้างยากเลยนี่”

“ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ได้เข้าไปหาในป่าชื่นมาจริง ๆ หรอกนะครับ รูปร่างบอบบางขนาดนั้นคงถูกงูกินไปซะก่อน” ดวงตาคมมองสิ่งที่คล้ายหัวมันอย่างครุ่นคิด

“มันขึ้นในที่ป้าชื่นก็จริง แต่อีกที่ที่มันจะขึ้นก็คือหลุมศพ เธออาจบังเอิญไปเจอหลุมศพสักหลุมแล้วตาดีเห็นสมุนไพรมากกว่าศพก็ได้” นี่เป็นสิ่งที่น่าจะเป็นที่สุด

“แอบน่าขนลุกอยู่นะครับ”

“พูดมาก เราต้องรีบเดินทางเข้ากรุงเทพแล้ว”

“ครับ... แต่หลายคนรู้ว่าคุณภูมิเดินทางกลับมาจากต่างประเทศแล้ว แถมยังกำลังเดินทางเข้ากรุงเทพ จึงมีหลายตระกูลเชื่อเชิญไปร่วมรับประทานอาหาร คุณภูมิจะไปไหมครับ”

“ตระกูลพวกนั้นไม่มีค่าพอให้ฉันไปสนใจหรอก ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากรู้มากที่สุดคือรดาอยู่ที่ไหนกันแน่ เราจะต้องตามหาตัวรดาให้เจอ” คิดแล้วชายหนุ่มก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา หากรู้เรื่องให้เร็วกว่านี้คงตามตัวได้ง่าย

“คุณหนูรดาเคยขู่ว่าถ้าออกตามหา...เธอจะฆ่าตัวตาย เราตามมาแบบนี้จะไม่ทำให้คุณหนูโกรธเอาเหรอครับ”

“คำพูดแบบนั้นขู่ได้แค่พี่ใหญ่เท่านั้น เคยใช้ได้กับฉันหรือไง”

ก็เพราะว่าคำพูดทำนองนั้นใช้ได้แค่กับพี่ใหญ่เท่านั้น พอภูมิภัสไปเรียนต่อต่างประเทศจึงได้เกิดเรื่อง อย่าให้เขาเจอตัวภัสรดาเชียว เขาจะจับเธอตีก้นเป็นครั้งแรกในชีวิต แม้เขาจะรักและตามใจน้องสาวมากแค่ไหนก็ต้องทำโทษเมื่อทำผิดอยู่ดี ครั้งนี้ก่อเรื่องใหญ่มากเสียด้วย

เงินที่ผ้าแพรขายสมุนไพรได้นั้นเพียงพอให้คนทั้งสามเดินทางไปจนถึงที่หมาย เพียงแต่ระหว่างทางภัสรดามีอาการปวดท้องอย่างหนัก ผ้าแพรเคยอุ้มท้องมาก่อนจึงไม่อยากเสียง เธอจึงตัดสินใจลงกลางทาง เลือกที่จะพาคนท้องแก่ไปหาหมอที่ใกล้ที่สุด เพราะดูท่าคงจะกำลังใกล้คลอดแล้ว

“ทำยังไงดี ตอนนี้เพิ่งจะแปดเดือน แบบนี้เรียกคลอดก่อนกำหนดใช่ไหมพี่แพร” อาหลิ่นรนรานพูดทั้งน้ำตา เธอเป็นห่วงเจ้านายหญิงมาก

“ใจเย็นก่อนนะอาหลิ่น หมอเขาเก่ง รดาต้องไม่เป็นอะไรแน่ ต้องปลอดภัยทั้งแม่และเด็กแน่นอน” ในใจของผ้าแพรก็รู้สึกกังวล ช่วงนี้ภัสรดากินน้อย เดินบ่อย แอบเห็นว่ามีอาการจุกเสียดหลายครั้ง นี่ไม่ใช่อาการที่ดีเลย