บทที่ 9 ด้วยความหวัง

“ป้าชื่อป้าสมนะ ส่วนลุงเขาชื่อสี แถวนี้งานหายาก ลุงกับป้าก็ว่าจะไปหาทำ จะได้ประหยัดเงินที่ลูกชายทิ้งเอาไว้ให้ แต่งานหายากจริง ๆ ก็ทำได้แค่เข้าไปป่าไปหาขุดมันประหยัดค่ากับข้าว”

“หนูชื่อแพรค่ะ ว่าแต่... ป่าแถบนี้ดูแร้ง ไม่ค่อยชุ่มชื้นเท่าไร พอมีหัวมันด้วยเหรอคะป้าสม”

“ก็มีบ้าง ไปด้วยกันไหมละหนู”

ผ้าแพรไม่คิดปฏิเสธ ตอนนี้หากได้หัวมันให้เธอกับอาหลิ่นกินก็คงประหยัดได้บ้าง หรือหากโชคดีเจอสมุนไพรก็อาจจะได้เงินเพื่อเดินทาง

หญิงสาวเข้ามาในป่าไม่เจอสมุนไพรที่พอขายได้เลย เท่าที่เจอก็เป็นสมุนไพรทั่วไป อีกทั้งหัวมันที่ลุงกับป้าว่าเคยหาเจอก็ไม่มี ดูท่าจะมีคนมาขุดไปก่อน

“วันนี้คงไม่ได้อะไรแล้ว หนูจะกลับไปพร้อมป้าเลยไหมลูก” หญิงร่างท้วมเอ่ยถามหลังจากคิดว่าคงไม่เจออะไรแล้ว

“ลุงกับป้ากลับก่อนเลยค่ะ หนูจะขอเดินไปดูข้างหน้าอีกหน่อย” เท่าที่เดินมาก็ลึกมากแล้ว เพียงแต่ผ้าแพรไม่อยากมาเสียเปล่า อยากได้อะไรติดมือกลับไปบ้าง

หลังจากนางสมและนายสีแยกตัวกลับไปแล้ว หญิงสาวเดินเข้าไปในป่าลึกขึ้น และเธอพบว่ายิ่งลึกป่าก็ยิ่งมีความชุมชื่น เพียงแต่เดินเข้าไปมากกว่านี้ไม่ได้ มีหวังว่าเธอจะกลับไปถึงชายป่าหลังฟ้ามืด ซึ่งนั่นจะยิ่งอันตราย

“ไว้พรุ่งนี้มาแต่เช้าก็แล้วกัน อาจจะได้อะไรดี ๆ” ในเมื่อหางานทำแล้วไม่มี เธอก็เปลี่ยนมาหาสมุนไพรหรือหาของกินในป่าประทังชีวิตก็แล้วกัน

“นั่นเถาอะไรนะ ดูคุ้นจัง” เถาวัลย์ที่พันเกี่ยวบนต้นไม้ใหญ่ดูคุ้นตามาก ผ้าแพรเหมือนเคยอ่านเจอจากหนังสือสักเล่ม แต่เธอจำไม่ได้ว่ามันใช่สมุนไพรไหม

“ลองเก็บไปก่อนก็แล้วกัน บางทีอาจจะขายได้” อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับเสียเที่ยว เธอได้เห็ดป่าพอได้ทำอะไรกินเย็นนี้ ส่วนเถาวัลย์เก็บไปก่อนเผื่อว่าจะขายได้พอซื้อยาให้อาหลิ่น

ผ้าแพรกลับมาถึงที่บ้านก็พบว่าเจ้าหนูภัสร้องไห้ไม่หยุด เป็นเพราะเธอกลับมาช้า เลยทำให้เจ้าหนูหิวนม อาหลิ่นเองก็อุ้มเด็กยากลำบาก จะกล่อมหรือหลอกล้อก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

“อาหลิ่นกลายเป็นภาระของพี่แพรไปแล้ว อาหลิ่นขอโทษนะคะฮึก ๆ” เด็กสาวเอ่ยทั้งน้ำตาขณะที่ผ้าแพรเอาเด็กชายเข้าเต้า

“ภาระอะไรกัน นั่น... พี่เก็บเห็ดมาได้สี่ห้าดอก เอาไปล้างแล้วต้มกิน เครื่องปรุงก็ไปขอบ้านป้าสมข้าง ๆ เดี๋ยวพอได้เงินพี่จะเอาไปใช้คืน”

“พี่ยังหางานไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ”

“เดี๋ยวก็ได้ พี่เห็นที่เก็บสมุนไพรแล้ว”

“จริงเหรอ” แววตาของอาหลิ่นฉายความดีใจ เธอเชื่อผ้าแพร ครั้งก่อนเธอมีความไม่มั่นใจ แต่พอสมุนไพรนั้นขายได้ก็รู้แล้วว่าพึ่งพาผู้หญิงคนนี้ได้แน่นอน

“จริงสิ เดี๋ยวหาสมุนไพรราคาแพง ๆ ไปขายก็มีเงินเป็นค่ารถพาเจ้าหนูกลับบ้านแล้ว อดทนหน่อยนะอาหลิ่น”

“ได้ค่ะ งั้นอาหลิ่นไปขอเครื่องปรุงก่อนนะ”

ผ้าแพรลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตอนนี้คงต้องหลอกอาหลิ่นไปก่อน ไม่งั้นก็เอาแต่โทษตัวเองและร้องไห้ไม่รู้จบสิ้น

สามวันผ่านไป

ผ้าแพรยังไม่เจอสมุนไพรที่พอขายได้ เธอเก็บสมุนไพรที่คุ้นตาเอาออกมาถามร้านขายยาทุกวันก็เพียงพอแค่แลกข้าวกินไปวัน ๆ เท่านั้น

วันนี้หญิงสาวตั้งใจจะเข้าไปลึกกว่าเดิม เธอจึงบีบคั้นนมใส่โถให้อาหลินไว้ป้อนเจ้าหนูภัสวัตน์มากหน่อย คราวนี้จะต้องได้สมุนไพรดี ๆ พอเป็นค่ารถแน่

“วันนี้พี่จะกลับค่ำนะ ถ้าเจ้าหนูร้องแล้วอาหลิ่นอุ้มไม่ไหว อาหลิ่นไปตามป้าสมบ้านข้าง ๆ พี่บอกแกเอาไว้แล้ว”

“ได้จ้ะพี่ พี่แพรดูแลตัวเองดี ๆ นะ”

ผ้าแพรจูบลาเจ้าหนูน้อยเช่นทุกวันที่ผ่านมา เธอเดินมุ่งหน้าเข้าป่าจนคุ้นเส้นทาง มุ่งตรงไปยังที่หมายใหม่โดยหวังว่าจะได้เจอสมุนไพรหายากสักอย่างเพื่อเป็นค่ารถ

สองเท้าของหญิงสาวก้าวเดินเข้าไปในป่าโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย ในใจของเธอมีความหวัง เธอจะต้องหาสมุนไพรเพื่อขายหาเงิน เธอต้องหาเงินเป็นค่ารถพาเจ้าหนูภัสไปส่งบ้านให้ได้ พาลูกของภัสรดาไปส่งครอบครัว

“เจอแล้ว!” หว่านป่าหายากกำลังชูช่อออกดอก ทั้งดอกและต้นรวมไปถึงรากล้วนแต่เป็นสมุนไพรหายากทั้งนั้น

ในที่สุดเธอก็เจอของล้ำค่า

“สามต้น รอดแล้ว รอดแล้วอาหลิ่น มีเงินพอพาเจ้าหนูกลับบ้านแล้ว รดา... พี่หาเงินพาเจ้าหนูไปส่งบ้านได้แล้วนะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง เธอปาดเช็ดเหงื่อและน้ำตาแห่งความดีใจ ก้าวเร็ว ๆ ไปหากอสมุนไพรที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นก็ใช้ทั้งกิ่งไม้และมือขุดมันอย่างดีที่สุด

หญิงสาวใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วในการขุดสมุนไรสามกอ เธอห่อมันด้วยผ้าผืนบางแล้วใส่ลงไปในกระเป๋าเป้ใบเก่า จากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินออกจากป่าเพื่อนำมันไปขายทันที

ร้านขายยาร้านเดิมที่ผ้าแพรเอาสมุนไพรมาขายไม่คิดกดราคา พอเห็นสมุนพรหายากก็ตาโตวาว ให้ราคางามจนหญิงสาวหายเหนื่อย

“ขายจ้ะ ฉันขายให้เฒ่าแกทั้งหมดเลย” เงินนี่เพียงพอทั้งค่ากินและค่าเดินทาง คุ้มแล้วกับการเหน็ดเหนื่อยเข้าไปหาในป่าลึกเพียงลำพัง

“ฉันให้ราคาสามเท่า ขายให้ฉันไหม เจอกันอีกแล้ว บังเอิญจริง ๆ” ผ้าแพรหันไปยังต้นเสียงด้านหลังแล้วรู้สึกตกใจ เธอจำเขาได้ เขาคือชายที่ช่วยซื้อสมุนไพรของเธอครั้งก่อน แต่น่าแปลกที่เขาสามารถจดจำเธอได้เช่นกัน 

ทั้งครั้งนี้และครั้งก่อนเธอล้วนแต่ใช้ผ้าโพกปิดใบหน้าเอาไว้ ส่วนที่เขาพอจะเห็นได้ก็มีแค่ดวงตา นั่นไม่น่าจะเป็นสิ่งที่เขาจดจำได้หรือเปล่า

“คุณนั่นเอง คุณก็อยากซื้อสมุนไพรนี่เหรอคะ”

“ใช่” ร่างสูงตอบสั้น ๆ