บทที่ 29 ไม่มีอะไรจะคุย

ลลินดายืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องพักครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วเดินนำเฉินจื่อหยางออกไปทางมุมพักปลายโถง เธอไม่อยากคุยอะไรกับเขาทั้งนั้น แต่ก็รู้ดีว่าถ้าไม่จบเรื่องนี้ให้เด็ดขาดวันนี้ เขาคงไม่ยอมเลิกตามตื๊ออีก

"พูดมาเลย จะเอาอะไร" เธอเอ่ยขึ้นก่อน แขนทั้งสองกอดอกแน่น สายตาเย็นชาไม่ให้ความรู้สึกใดๆ

เฉิ...