บทที่ 36 หรือต้องยอมรับความจริง

“จะยืนมองอีกนานไหมลิน” ลูลู่ถามขึ้น 

“ลินไม่ได้มองเขา”

“มองก็คือมองค่ะไม่ต้องแก้ตัว” ลลินดาหันมามองพี่สาวด้วยความไม่พอใจ แต่ลูลู่เดินเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยไม่คิดจะพูดต่อ มีนายังนอนรออยู่บนเตียง ดวงตาของเด็กหญิงยังคงตื่นตัว

“คุณลุงคนนั้นไปไหนแล้วคะ”

“กลับไปแล้วจ้ะ” วิภาตอบพลางเดินมานั่งข้างเตียง 

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ