บทที่ 39 ทวีความวุ่นวาย

“ไม่ตรวจค่ะ” เสียงของลลินดาทำให้ทุกคนหันกลับไปมองพร้อมกัน เธอยืนอยู่ไม่ไกลจากมุมนั่งพัก มือข้างหนึ่งถือถุงยาจากห้องจ่ายยาเอาไว้ สายตาจ้องเฉินจื่อหยางด้วยความไม่พอใจ

“ลิน...” เขาเรียกชื่อเธอ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

“คุณกำลังจะทำอะไร”

“ผมไม่ได้ทำอะไร”

“ไม่ได้ทำอะไร แล้วคนพวกนี้คืออะไร”

“พ่อกับแม่แค่ตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ