บทที่ 105 อาบน้ำก็ต้องอาบด้วยกัน

ฤทธิ์ยากล่อมประสาทที่ดาริกานำมาให้กินตอนหัวค่ำของเมื่อวาน ช่วยให้ลลิษาคลายความกังวลและนอนหลับยาว เธอตื่นได้เพราะแสงแดดอ่อนยามเช้าที่สาดส่องใบหน้า แต่พอขยับตัวจึงรู้สึกว่าไม่ได้นอนอยู่คนเดียว 

“นอนต่อเถอะ” เสียงเบนจามินพึมพำอยู่ข้างหู เขากอดร่างบางแน่นขึ้น ป้องกันไม่ให้เธอแอบย่องหนีตอนเขาผล็อยหลับ

“ล...