บทที่ 4 4
ดารินแยกไม่ออกว่าอาการหน้าแดงจัดของเธอเกิดจากพิษความร้อนของน้ำชาหรือความรู้สึกเขินอายที่โดนหนุ่มหล่อเสน่ห์แรงแถมยังเป็นคนแปลกหน้าแตะเนื้อต้องตัว
ถึงแม้ทุกสิ่งอย่างจะเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน กระทั่งอันนาแฟนสาวของไมค์ฉุดร่างเปียกมะลอกมะแลกของดารินพาไปที่ห้องปฐมพยาบาลเบื้องต้น ส่วนไมค์เป็นคนเข้าไปเคลียร์เหตุการณ์กับลูกค้าสาวจอมวีนที่ทำลายความสงบในห้องอาหาร เมื่อตามลำพังกับอันนาในห้องพยาบาลเธอจึงเริ่มมีสติ
“โชคดีนะคะที่พี่ไมค์อยู่ตรงนั้นและมาช่วยปฐมพยาบาลไว้ทัน ไม่อย่างนั้นผิวสวยๆ ต้องมีรอยแผลเป็น คราวนี้ล่ะแย่เลย”
อันนาบ่นกระปอดกระแปด ระหว่างที่ช่วยทาครีมบนผิวเนื้อที่เป็นรอยเห่อแดงให้กับดารินด้วยความระมัดระวัง เธอรู้สึกโมโหแทนพนักงานสาว เพราะนั่งอยู่ใกล้ๆ กับโต๊ะนั้นจึงรู้เห็นความงี่เง่าของลูกค้าสาวจอมวีนบ้างพอสมควร
“ขอบคุณค่ะ คุณอันนา”
ดารินไหว้ขอบคุณหญิงสาว ซึ่งเธอรู้จักในฐานะดารานางแบบแนวหน้าของประเทศ ทำให้คนถูกไหว้ ร้องวี๊ดว้าย อย่างขัดใจ
“ตายแล้ว ไหว้อันนาทำไมอันนาไม่อยากแก่”
อันนาทำแก้มป่อง ผิวหน้าเนียนใสทำให้เธอดูอ่อนเยาว์ เมื่อแสดงกิริยาแบบเด็กๆ เธอจึงน่ามองน่าหยิกมากกว่าน่าหมั่นไส้
อันนารู้สึกถูกชะตากับดาริน ด้วยความที่พนักงานสาวมีกิริยาสำรวมและตั้งใจทำงาน อีกทั้งหน้าตายังสะสวยอย่างไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นได้แค่เพียงพนักงานเสิร์ฟธรรมดา
“ชื่อ ดารินใช่ไหมคะ?” อันนาถาม เพราะสังเกตุเห็นจากป้ายชื่อพนักงานอันเล็กที่ติดบนอกเสื้อ
“ค่ะ คุณอันนา”
“หน้าสวยๆ แบบนี้ ทำไมไม่ไปสมัครเป็นพนักงานต้อนรับหรือประชาสัมพันธ์หน้าฟร้อนท์โรงแรมคะ?”
อันนาซักไซร้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ดาวเรียนจบแค่ ม.6 แถมพูดภาษาอังกฤษไม่เก่งค่ะ”
ดารินตอบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ความใสซื่อไร้มารยาที่ปราศจากการปรุงแต่งยิ่งทำให้อันนาเกิดความเมตตาสงสารเธอมากเข้าไปอีก
“เอาอย่างนี้ไหม ดาวไปเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมสิ อันนาจะฝากงานให้เอง”
“จะดีเหรอคะคุณอันนา...”
ถามอย่างอดเกรงใจไม่ได้ เธอไม่อยากใช้เส้นสายเพราะเข้าใจคนที่อดทนเรียนจนจบสูงๆ แต่ต้องมาตกงานเพราะพวกเด็กเส้นเด็กฝากแบบเธอ
“ดีสิ คนขยันตั้งใจทำงานแบบดาว ใครได้มาทำงานด้วยถือว่าโชคดีซะอีกนะ อย่าลืมไปเรียนเพิ่มล่ะอันนาจะแจ้งฝ่ายบุคคลไว้ แต่ดาวต้องเอาใบประกาศนียบัตรยื่นที่ฝ่ายบุคคลตอนเรียนจบนะ”
“ดาวขอบพระคุณคุณอันนาอีกครั้งนะคะ”
“โอ้ย พอซะทีหยุดไหว้อันนาได้แล้ว นี่ตีนกาจับเต็มหน้าอันนาแล้วมั้งเนี่ย”
อันนาใช้ปลายนิ้วแตะหางตาเหมือนซีเรียสจัด ท่าทางขี้เล่นของสาวสวยอารมณ์ดีที่ใครๆได้ใกล้ต้องเผลอยิ้มอย่างมีความสุข พลอยทำให้ดารินยิ้มและหัวเราะด้วยความลืมตัว
“ดาวอายุเท่าไหร่เหรอ ?”
“ปีนี้ ดาวอายุครบ 20ปีพอดีค่ะ”
“ว้าวเก่งจัง! อายุแค่ 20ปี ก็ทำงานตัวเป็นเกลียวแล้ว อันนาอายุจะปาเข้าไป 24ปี ป่านนี้ยังทำงานไม่เป็นโล้เป็นพายเลย ก็แบบว่า อยากเป็นแม่บ้านให้พี่ไมค็มากกว่าน่ อิอิ”
อันนาทำท่ากระซิบกระซาบกับดารินซึ่งหัวเราะขบขันกับเรื่องราวน่ารักและมุกตลกนานาสารพันที่อันนาคุยจ้อให้ฟัง ราวทั้งคู่เป็นคนคุ้นเคย
เสียงหัวเราะดังแว่วออกมาจากห้องพยายาล เรียกความสนอกสนใจของชายหนุ่มที่รอนั่งสาวๆ อยู่ด้านนอก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไมค์เคาะประตูตามมารยาท ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว เขาจำเป็นต้องพาคนรักไปส่งที่คอนโดของเธอ
“คุณหมออันนา... ปฐมพยาบาลคนไข้เสร็จรึยังครับ”
ชายหนุ่มส่งเสียงล้อเลียนแฟนสาว ซึ่งทำให้ดารินรู้สึกถึงความรักใคร่และความภาคภูมิใจชายหนุ่มที่ต่อนางแบบสาวสวย
“อ้าว พี่ไมค์มารอนานแล้วเหรอคะ? อันนากับดาวทาครีมเสร็จพอดีค่ะ”
ขณะที่กำลังอันนาเก็บหยูกยาเข้ากล่องมือเป็นระวิง สายตาคมปลาบของไมค์แอบเหลือบมองบริเวณผิวขาวนวลเนียนที่เขาเคยได้สัมผัสมันอย่างจงใจ ตอนนี้มีรอยแดงเป็นปื้นใหญ่เกือบทั่วลำคอระหงลามลงมาถึงบริเวณหน้าอกขนาดอวบเกินตัวที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดยูนิฟอร์มของพนักงานเสิร์ฟโรงแรมซึ่งยังมีรอยคราบน้ำชา
เด็กสาวคนนี้สวยบอบบางราวดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ ทว่าก็เต็มเปี่ยมด้วยกลิ่นฉ่ำหวานรุนแรงซึ่งดึงดูดให้ภมรหนุ่มอยากเข้าใกล้ แม้แต่ไมค์ซึ่งควบคุมตัวเองได้ดีและมีรสนิยมสูงเรื่องเพศตรงข้ามยังไม่สามารถหักห้ามใจล่วงเกินเธอยามมีโอกาส
ตามจริงเขาไม่ต้องลงมือไปช่วยเหลือแบบใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวของเธอขนาดนั้น แต่ชายหนุ่มรู้สึกตัวดีว่ามีอะไรบางสิ่งระหว่างเขากับดารินที่ดึงดูดเข้าหากันซึ่งมันรุนแรงจนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นในยามปกติ
“คุณพักผ่อนให้แผลหายดีก่อนสักสัปดาห์ แล้วค่อยกลับมาทำงานนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าตอบแทนช่วงที่ลาพัก เราจะไม่หักเงินเดือน ส่วนนี่เป็นเงินสวัสดิการช่วยเหลือเรื่องค่ารักษาพยาบาลและชดเชยรายได้จากทิป เดี๋ยวผมกับอันนาพาคุณไปส่งบ้านคืนนี้ นะครับ”
ดารินรับซองสีน้ำตาลที่ไมค์ยื่นให้พร้อมไหว้ขอบคุณ พยายามบังคับสายตาไม่ให้มองใบหน้าหล่อคมจนเสียมารยาท ทั้งที่หัวใจและร่างกายตื่นเต้นย่างน่าโมโหเพียงเพราะอยู่ใกล้รัศมีความอบอุ่นของชายหนุ่ม
