บทที่ 65 ห้ามลืมตาในที่ที่มีแสงจ้า

“ดูทำหน้าเข้าสิ อาการเราไม่แย่ขนาดนั้นหรอก แค่เลือดลมพลุ่งพล่านนิดหน่อย กลับบ้านไปนอนพักผ่อนก็หายแล้ว”

ลลิษากรอกตาในใจกับความวิตกกังวลเกินเบอร์ของอีกฝ่าย 

“ก็เราเป็นห่วงลิษนี่นา” 

แววตาของโดมสื่อความนัยชัดเจนว่าเขาคิดกับเธอเกินคำว่าเพื่อน เกือบสี่ปีแล้วที่ทั้งคู่รู้จักกัน ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ