บทที่ 72 ให้ฉันช่วยยังไง

เบนจามินค่อยๆปรือเปลือกตามองภาพเลือนลางผ่านแถบผ้ากรองฝุ่นผืนบางที่คาดไว้บนศีรษะ เงาร่างของหญิงสาวเริ่มกระจ่างชัดขึ้นทีละน้อยเมื่อดวงตาของเขาคุ้นเคยกับแสงสีเทาภายในห้อง

ความงามสะพรั่งของนักศึกษาสาวที่ยืนบิดตัวไปมาอยู่เบื้องหน้า ทำให้ชายหนุ่มแทบกลั้นยิ้มไม่ไหว เขาคาดไม่ถึงเลยสักนิดว่า ลูกสาวคนเดียวของ...