บทที่ 78 อาการแบบนี้ชัดเลย

“เอ่อ... ฉัน” ปากคอของเด็กสาวแห้งผาก แต่เธอยังคิดเข้าข้างตัวเองว่านั่นอาจจะเป็นเพราะเธออ้าปากค้างนานเกินไป ไม่ได้เกี่ยวกับความหล่อเหลาบาดใจของชายหนุ่มตรงหน้า

ลลิษารีบยกกระเป๋าสะพายมาบังหน้า ทำท่าราวกับคนหลบเจ้าหนี้ เมื่อสำนึกได้ว่าดวงตาของเขามองเห็นเหมือนคนปกติแล้ว

“ฉันต้องรีบไปทำงาน!” 

เธอตัดบทสนทน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ