บทที่ 96 อย่าทิ้งให้ฉันอารมณ์ค้าง

“คำพูดของฉันมีราคาที่เธอต้องจ่าย” เบนจามินยิ้มเจ้าเล่ห์

หญิงสาวมองค้อน รู้ทันว่าเธอต้องจ่ายด้วยวิธีไหน แล้วเขาก็ไม่รอให้เธอเอ่ยปากต่อรองหรือตอบปฏิเสธ

เบนจามินอาศัยทีเผลอ ยกสะโพกผายของลลิษาขึ้น และยัดเยียดความล่ำสันหนั่นหนา เบียดลึกเข้ามาในความหวานฉ่ำรัดรึงของเธอ 

อ๊าาา... ลลิษาอุทานเสียงหลง ดวงตากลม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ