บทที่ 37 ตอนที่ 7 (4)

“ก็ดีครับ” ปณัยพึมพำตอบผู้เป็นอา เวลานั้นมีรอยยิ้มประดับที่มุมปากนิดๆ ส่วนดวงตาฉายแววหวาน เมื่อคิดถึงคนที่รออยู่ที่บ้าน “คุณปรียาน่ารัก ถ้าเรามีลูกกันสักคน คงจะซนจนเวียนหัว แกคงจะเหมือนคุณปรียามาก”

พอเขาพูดจบก็มีเสียงถอนหายใจดังขึ้น พร้อมกับหนังสือพิมพ์ที่ถูกพับวางไว้ ดวงหน้าสี่เหลี่ยมของผู้เป็นอา ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ