บทที่ 60 ตอนที่ 11 (4)

“คุณณัยรักคุณปรียา” ดวงตาโตค่อยหรี่ลง ความอ่อนแอทั้งหมดทั้งมวล เรียกร้องให้เธอซบลงกับอกกว้างนั้นเสีย แล้วหลับตาลืมทุกอย่างที่ผ่านมา เพื่อเริ่มต้นใหม่กับเขา...แต่

เธอยังเจ็บปวดไม่พออีกหรือกับสิ่งที่เขาทำ จะแน่ใจได้อย่างไร ว่าท้ายสุดเขาจะไม่ทำให้เธอต้องเจ็บ...ซ้ำอีก

‘เจ็บแล้วจำคือคน แต่ถ้าเจ็บแล้วทน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ