บทที่ 64 ตอนที่ 11 (8)

“คุณณัย...คุณปรียาเป็นคนค่ะ และเวลาเจ็บแล้วมันก็ต้องรู้จักจำ เพราะไม่อย่างนั้นมันก็จะไม่ใช่คน”

ปณัยชะงักไป ดวงตาคู่คมหม่นหมองลง และอัลิปรียาก็สะบัดตัวออกห่าง เธอขยับลุกขึ้นยืนก้าวเดินจากเขามา ก่อนจะหยุดเมื่อไปถึงบันไดเพื่อบอกว่า

“ความรักที่คุณปรียาเคยมี ตอนนี้มันกลายเป็นความเกลียดไปแล้ว และไม่มีวั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ