บทที่ 10 เราในตอนนั้น

เสียงดังเจื้อยแจ้วจากโดมโรงอาหารของโรงเรียนชื่อดังใจกลางกรุงฯ เหล่าเด็กนักเรียนวัยรุ่น วุ่นอยู่กับการกินทั้งยังพูดคุยกันอย่างออกรส เหมือนเก็บกดจากการเรียนในภาคเช้า

ขณะเดียวกันมีเด็กสาวผมเปีย กำลังพะวักพะวน จิตใจว้าวุ่น สายตาเธอเอาแต่คอยมองสอดส่องหาใครบางคน ไม่ยอมตักข้าวหมูแดงตรงหน้าเข้าปากสักคำ

คนที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ