บทที่ 14 อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด
โนรินรีบหดขาเพราะความอาย ไม่คิดว่าตัวเองจะปลดปล่อยอารมณ์ถึงขีดสุดออกมาต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้
“พออะไร เพิ่งจะเริ่มต่างหาก”
ไอดินกระตุกยิ้มมองใบหน้าขาวใสที่กำลังแดงระเรื่อ ลมหายใจยังคงหอบกระเส่าจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เขาโน้มตัวเข้าหาก่อนจะตรึงท่อนขาเรียวให้แยกออก แล้วค่อย ๆ จดจ่อความเป็นชายเขาสอดใส่
ครึด…
อึก…
แค่เพียงจดจ่ออยู่ปลายถ้ำ ความคับแน่นที่แม้จะถูกโอ้โลมจนชุ่มฉ่ำ แต่ใช่ว่ามันจะพร้อมสำหรับครั้งแรกของเธอ
“อ๊า ดะ เดี๋ยว จะ เจ็บ เอาออกไปก่อน”
ใบหน้าคมขบกรามแน่นจนเป็นสันเมื่อเขาต้องใช้ความพยายามในการดันมันเข้าไป อย่าว่าแต่เธอเจ็บ แต่เขาก็รู้สึกปวดหนึบเพราะความคับแน่นที่สอดใส่เช่นกัน
“ครั้งแรกเหรอ ไหนว่า…” ไอดินอดไม่ได้ที่จะถาม พอเห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าทรมานก็เริ่มรู้สึกสงสาร
แต่…ถ้าจะให้เขาหยุดทำตอนนี้ ทั้งที่อาวุธของเขาพร้อมมากที่จะทะยานออกรบ เห็นทีท่าจะยาก เขาดึงตัวเองออกจากความสงสัย นาทีนี้มันไม่ใช่เวลาที่เขาจะคิดเยอะ
“อึก…ฉะ ฉันเจ็บ เอาออกไปก่อนได้ไหม”
โนรินจับท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ ก่อนที่จะเผลอระบายความเจ็บด้วยการจิกเล็บลงไปที่ต้นแขน
“อย่าเกร็งสิ ผ่อนคลายหน่อย”
“อื้อ…ก็มันเจ็บนี่นา” เธอแทบจะร้องไห้ เพราะเอาเข้าจริง ครั้งแรกมันไม่เห็นรู้สึกดีอย่างที่ใครต่อใครพูดกันเลยสักนิด มันคือนรกชัดๆ
“ขอโทษที่เอาเข้าแรงไปหน่อย คุณไม่บอกแต่แรกล่ะว่าไม่เคย ไม่งั้นผมจะได้เอาเข้าไปเบา ๆ “
ไอดินพูดหน้าตาเฉยแต่กลับไม่ยอมดึงความเป็นชายของเขาจากจุดบอบบางของเธอออก ฝ่ามือหนาเอื้อมไปเชยคางคนตรงหน้าให้สบตาเขาตรง ๆ
“มองแค่หน้าผม แล้วอย่าเกร็ง ผมจะค่อย ๆ ขยับ ถ้าเจ็บก็แค่จิกแขนผม โอเคนะ”
“อึก…ไม่…”
โนรินสะบัดหน้าเบา ๆ ก่อนที่ไอดินจะโน้มใบหน้าลงมาแล้วประกบริมฝีปากลงไปจูบเพื่อปลอบประโลมคนใต้ร่างอีกครั้ง ฝ่ามือหนาทำหน้าที่เคล้นคลึงพลางบดคลึงยอดอกที่ชูชันตอบรับ
“อื้อ…”
เขาช่างพูดง่าย…ว่าถ้าเจ็บก็แค่จิก
แต่ไม่เห็นบอกเลย…ว่าถ้าไม่ได้เจ็บแล้ว แต่มันเสียวล่ะ…จะต้องทำยังไง
โนรินเผลอใจเคลิบเคลิ้มไปกับการโอ้โลมที่อ่อนโยนอีกครั้ง ทว่าช่วงที่เธอผ่อนคลาย ไอดินกลับค่อย ๆ ขยับสะโพกสอบก่อนดันมันเข้าไปจนสุดด้วยความยากลำบาก
ริมฝีปากเล็กไม่ว่างต่อต้าน ทำได้เพียงแต่ครางอื้ออึงในลำคอ ปล่อยให้ไอดินขยับเอวสอบเข้าออกช้า ๆ จากเนิบนาบเป็นหนักหน่วง จากออมแรงเป็นสุดแรง
และ…
จากที่รู้สึกเจ็บ กลับรู้สึก…อย่างอื่นมาแทนที่
“อา…ซี๊ด…”
เสียงหวานครางกระเส่า เธอเผลอเด้งสะโพกตอบรับไปตามสัญชาตญาณ เมื่อความต้องการทางกายมากขึ้น ความอายก็หมดสิ้นไปดื้อ ๆ
ยิ่งไอดินกดกระแทกแรงขึ้นเท่าไหร่ กลับเหมือนยิ่งเติมเต็มความต้องการให้โนรินมากเท่านั้น สองขาเรียวถูกยกขึ้นมาพาดบนบ่ากว้าง ก่อนที่เขาจะกระแทกเข้าไปจนสุดซ้ำ ๆ
“ฉัน ไม่ ไหว อื้อ สะ เสียว”
“อืม…ผมด้วย ของคุณโคตรแน่นเลย”
“ฉะ ฉัน จะ จะ อื้อ…”
ช่องทางรักของโนรินปลดปล่อยความสุขสมออกมาจนชื้นแฉะ ก่อนจะขมิบตอดรัดท่อนแกร่งที่จวนจะสุขสมตามเธอ ไอดินส่งแรงกระแทกสะโพกสอบถี่รัวเน้น ๆ ก่อนจะเขาจะถึงฝั่งฝันในไม่ช้า เขารีบดึงท่อนลำออกมา มือหนากำอาวุธประจำกายชักลำเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกเกร็งแล้วพ่นน้ำขาวขุ่นทะลักพ่นไปทั่วท้องน้อยของโนริน โชคดีที่เขายั้งทันก่อนจะเผลอปล่อยน้ำอุ่นร้อนเข้าไปในตัวเธอ
อา…..ความรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์
โนริน…จากนาทีนี้ไปชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
รุ่งสายของอีกวัน
“อืม…ตื่นแล้วเหรอครับ”
“คุณ…ฉัน มะ…เมื่อคืนเราสองคน…อ่า…”
“อือฮึ”
สิ้นเสียงของคนตรงหน้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน ตีย้อนกลับมาในห้วงสมองโนรินราวกับแฟลชแบ็ค
ภาพค่ำคืนที่เร่าร้อน ไหลย้อนเข้ามาในห้วงสมองของโนรินเป็นฉาก ๆ หลายต่อหลายรอบ หลายต่อหลายท่า ถ้าเรียกว่าโดนเขาพาเธอขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดยันเช้าเลยก็ว่าได้
สติมาความอายเกิด โนรินแทบอยากจะหมุดหน้าลงไปกับผ้าห่ม ถ้าเป็นไปได้เธอสัญญากับตัวเองเลยว่าต่อไปนี้จะเลิกกินเหล้าเด็ดขาด
“คุณ เออ ช่วยกลับไปก่อนได้ไหม” ประโยคแรกที่เธอพูดขึ้นหลังจากที่จดจำเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด หรือต่อให้จำไม่ได้แต่คราบเลอะเทอะรวมถึงคราบเลือดสีจางบนที่นอน เป็นหลักฐานชี้ชัดได้อย่างดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรต่ออะไรขึ้นบ้าง
“อะไรเนี่ย นี่ใจคอคุณจะไม่ให้ผมนอนพักบ้างเลยเหรอ” คนตรงหน้าออกอาการโวยวายก่อนจะทำท่าทิ้งตัวลงไปนอนอีกครั้ง
“ไม่ได้นะ ห้ามนอน” เธอโวยวายกลับพลางฉุดตัวเขาให้ลุกขึ้น “ฉะ ฉันต่างหากที่อยากนอนพัก คุณนะแหละที่ควรกลับไปได้แล้ว”
“โห ใจร้ายชะมัด โอเค ๆ งั้นไม่นอนก็ได้ แล้วตกลงเรื่องเมื่อคืนของเราสองคนคุณจะเอาไง”
ไอดินหยัดตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง สายตาคมจ้องกลับโนรินที่กำลังนั่งชันเข่าเอาผ้าห่มปิดมาถึงหน้าอก ส่วนเขายังดีว่าท่อนล่างมีผ้าห่มปิดอยู่ ไม่เช่นนั้นอาวุธประจำกายคงโผล่มาทักทายโนรินอีกเป็นแน่
“ฉะ ฉัน ไม่เอายังไงทั้งนั้น”
“หืม…ไหนว่าเคย แต่เท่าที่มีอะไรดันเมื่อคืนมันเป็นครั้งแรกของคุณไม่ใช่เหรอ?”
โอย…หมอนี่จะตอกย้ำว่าเป็นครั้งแรกของเธอเพื่อ!
โนรินกัดริมฝีปากมองแรง อุตส่าห์จะทำเป็นลืม ๆ เรื่องเมื่อคืน หมอนี่ก็ยังตอกย้ำอยู่นั่นแหละ
“หรือคุณไม่อยากให้ผมรับผิดชอบ?”
รับผิดชอบอะไรก้อน ให้คนแปลกหน้าที่เคยเจอแบบบังเอิญแค่ครั้งสองครั้ง มารับผิดชอบนี่อะนะ
“ไม่ต้อง…ช่างเถอะมันก็แค่วันไนท์”
