บทที่ 7 ผู้ชายอะไรไม่รู้ตัวหอมมาก
ผลั่ก!!!
“ว้าย...”
จังหวะที่โนรินจะแยกตัวออกมา ไม่รู้ว่าใครสักคนเดินชนกระแทกหลังของเธอดังผพลั่ก! ส่งผลให้เธอเซถลาแบบไม่ทันตั้งตัวไปด้านหน้า
อึก!!
ร่างเล็กโผเข้าหาคนตรงหน้าในท่ากอด ซึ่งมันจะไม่น่าอายมากเท่าไหร่หรอก ถ้าไม่บังเอิญว่าเขายกมือขึ้นมารับร่างของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ามืออีกข้างดันพลาดมาขยำที่หน้าอก ส่วนมืออีกข้างนั้น…ดันมาจับอยู่ตรงก้น
“อ๊า…”
โนรินรีบดันตัวออกด้วยความอาย ทว่าคนเมากลุ่มเดิมเดินมาชนเธออีกรอบ จนเธอต้องซบแผงอกเขาอีกครั้ง
“อึก! ขะ ขอโทษค่ะ”
อืม…ผู้ชายอะไรไม่รู้ตัวหอมมาก
ท่าทางชวนอันตราย ไหนจะนัยน์ตาสีเข้มที่มองมา ทำเอาหัวใจของโนรินเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเริ่มรู้สึกถึงอ้อมแขนแกร่งที่กระชับเอวเธอให้แน่นขึ้น ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าคมลงมาใกล้
อะ…เขาจะจูบเธอเหรอ!
จูบแรกของชีวิตเลยนะ!
ทว่า…พอใบหน้าหล่อเข้าใกล้มาเรื่อย ๆ จนลมหายใจเริ่มรินรด ดวงตาคู่สวยเลยหลับตาพริ้มรอรับ…สิ่งที่กำลังจะเกิด
“ไม่ปวดฉี่แล้วเหรอครับ”
เสียงกระซิบที่ข้างหู ทำให้โนรินลืมตาขึ้นทันที
“กะ กำลังไป!” โนรินเม้มปาก นาทีนี้คืออายแหละ แต่จำต้องแกล้งโมโหกลบเกลื่อน เธอรีบดันตัวเองออกอีกครั้งก่อนขอตัวเข้าห้องน้ำหญิงที่อยู่ข้าง ๆ
ที่อ่างล้างหน้า โนรินกำลังสงบสติอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงก่อนหน้านี้ให้เป็นปกติ มือเรียวเล็กยกขึ้นมาจับที่หัวใจที่กำลังเต้นแรง ภาพใบหน้าคม ที่ไม่ว่ามองมุมไหนก็หล่อระดับซุปตาร์ในดวงใจ ค่อย ๆ เขยิบเข้ามาใกล้ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว
เฮ้อ…เต้นแรงซะขนาดนี้ เมื่อกี้เขาจะรู้ไหมนะว่าเธอใจเต้นแรงมากแค่ไหน มือเล็กของโนรินตบเบา ๆ ที่หน้าอก ก่อนจะตระหนักบางอย่างเกิดขึ้น
ใช่…!!! โทรศัพท์มือถือที่เธอถือมาด้วยหายไป!!
ด้านนอกห้องน้ำ
ติ้ง!
แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือที่หล่นอยู่ปลายเท้าของไอดิน ปรากฏข้อความจากไลน์เด้งขึ้นมาจำนวนมาก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา
ภาพจากหน้าจอคือผู้หญิงที่ถ่ายรูปปากจู๋แบบ Y2K และจะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากเธอคนนั้นที่เข้าห้องน้ำไปเมื่อกี้ เขาเดาว่ามันคงจะหล่นจากตอนที่เธอโดนชนเมื่อครู่
จากตอนแรก เขาตั้งใจจะถือเก็บเอาไว้ให้ธรรมดา แต่ทว่าข้อความที่เด้งขึ้นมาเป็นระยะบนหน้าจอมือถือ ทำให้เขาต้องอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างช่วยไม่ได้
แมรี่ : แกหายไปกับหน้าหล่อคนนั้นนานมากเลยนะ
มิมิว : สำเร็จไหมเพื่อน
สายป่าน : แซ่บปะ?
มิมิว : ถ้าได้กินผู้ชายคนนั้นก็ถือว่าแกชนะเกมนี้
แมรี่ : งั้นมาเอารางวัลที่พวกฉันห้าหมื่น
มิมิว : ง่ายไปย่ะ ต้องพามาแนะนำที่โต๊ะด้วย
เพราะเสียงดนตรีที่ดังมาก ทำให้สามสาวคุยกันไม่ถนัด เลยเลือกที่จะส่งไลน์กลุ่มหาโนรินแทน ช่างไม่ได้รู้เลยว่า คนที่เพิ่งอ่านข้อความจากอีกฝั่งกำลังทำหน้าไม่พอใจ เรียวคิ้วหนาขมวดขึ้นก่อนจะคิดอะไรบางอย่าง
ก่อนหน้านี้
เขาเองที่กำลังนั่งดื่มสังสรรค์กันกับเพื่อน ซึ่งเพื่อนของเขา สังเกตเห็นกลุ่มของโนรินที่นั่งอยู่ห่างออกไปมองกลุ่มเขาอยู่เช่นกัน
“ผู้หญิงกลุ่มนั้นมองมึงตาเป็นมัน”
“เออ แล้วไง”
ไอดินยักไหล่ไม่สนใจ สำหรับเขาถือเป็นเรื่องชินชามากที่เจอผู้หญิงแอบกรี๊ดกร๊าดแบบนี้ รูปหล่อพ่อรวย ดีกรีนักเรียนจบนอก สาว ๆ มักจะแอบกรี๊ดอยู่บ่อย ๆ ถือเป็นเรื่องปกติ!
“มึงหันไปดูก่อน สวยนะเว้ย โคตรแซ่บ”
“…”
“ไหนมึงว่ามึงอยากมีแฟนก่อนที่จะโดนปู่มึงหาสาวมาให้ไง”
“กูไม่ชอบผู้หญิงระริกระรี้” ไอดินปฏิเสธเสียงแข็ง “โดยเฉพาะผู้หญิงที่เข้าหาผู้ชายก่อน”
อยู่ ๆ ภาพผู้หญิงที่เขาเจอหน้าวัดวันนั้นก็แวบเข้ามาในสมอง เธอคนนั้นที่ดูน่ารัก สุภาพ สำรวม เรียบร้อยวางตัวดี
ใช่…คุณสมบัติครบ จบ แบบนั้นเลยผู้หญิงในสเปค ถ้าไม่ติดว่าวันนั้นเขาและเธออยู่หน้าวัดเขาก็คงสานต่อความสัมพันธ์ไปแล้ว
“มึงไม่เอากูเอา”
“แล้วแต่” เขายักไหล่เบา ๆ อย่างไม่ยี่ระ แต่ทว่าสายตากลับเหลือบไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะสะดุดตากับผู้หญิงหน้าหมวยในชุดรัดรูปสีขาว ที่ดูแซ่บสุดในกลุ่มนั้น
“ว่าไง สะดุดตาเลยดิ”
เพราะผู้หญิงคนนั้น ไอดินเลยหลี่ตาลงเล็กน้อยเขามองเธออย่างคุ้นหน้าแต่ก็นึกไม่ออก รู้แต่ว่ามีอะไรบางอย่างมันดึงดูดสายตาเขาเป็นอย่างมาก
“กูเปลี่ยนใจล่ะ ถ้าผู้หญิงกลุ่มนั้นอยากเล่นกู เดี๋ยวกูเล่นให้”
“เอาจริง”
“เดี๋ยวก็รู้”
“เออ ตามสบายพวกกูไปเต้นก่อน”
ไอดินยกยิ้มที่มุมปากอย่างคิดอะไรบางอย่าง เมื่อกลุ่มเพื่อนเขาพากันลุกออกไปเต้นหลีสาวอยู่ตรงหน้า
ส่วนเขาเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย
แค่ทำตัวคูล ๆ นิ่ง ๆ ให้สาวเข้าหา มันดูเข้าท่ากว่าเป็นไหน ๆ ไอดินยกแก้วเหล้าในมือมาดื่มอย่างใจเย็น เหมือนนายพรานที่นั่งรอเหยื่อมาติดกับ รับรองว่าถ้าเหยื่อมาถึงมือ ไม่มีทางดิ้นหลุดมือเขาไปแน่!
สมัยนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว การเข้าหาหญิงก่อน มักจะถูกมองว่าเป็นผู้ชายเจ้าชู้ กะล่อน ชีกอ บ้ากาม สรรหาคำมากมายที่จะถูกมองไม่ดี
ในยุคที่หญิงและชายมีความเท่าเทียมกัน สู้ทำตัวนิ่ง ๆ รอเหยื่อเข้าหาเองดีกว่า ใครจีบก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะเวลานอนแล้วมันเท่ากันอยู่ดี
และ…ท้ายที่สุดหญิงสาวชุดขาวคนนั้นก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา
“คุณค่ะ! คุณ!!”
