บทที่ 1 หน้าจออย่างหวาน หลังบ้านอย่างพัง 1

หน้าจออย่างหวาน หลังบ้านอย่างพัง

“ทุกคนดูสีนี้สิคะ! ชมพูตุ่นๆ นัวมาก ทาแล้วหน้าผ่องเหมือนกินน้ำวันละแปดลิตร นอนครบสิบเอ็ดชั่วโมงตั้งแต่เกิดเลยอะ”

หญิงสาวบนหน้าจอสลัดลุคเหนื่อยล้า ขยับใบหน้าจิ้มลิ้มเข้าไปใกล้กล้องสมาร์ตโฟนที่ติดอยู่บนขาตั้งไฟโดนัทวงกลมดวงใหญ่ นิ้วเรียวสวยแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เพื่อโชว์เนื้อลิปสติกแมตต์ที่เพิ่งทาลงไปอย่างมืออาชีพ สายตากลมโตแวววาวกวาดมองคอมเมนต์ที่เด้งรัวขึ้นมาบนหน้าจอไลฟ์สดราวกับสายน้ำ

‘รีวิวลิปสติกจริงไหมเนี่ย ทำไมหน้าเอยใสจัง’ ‘แบรนด์อะไรคะพี่เอย กดตะกร้าด่วน!’

‘สวยมากกก ป้ายยาสำเร็จค่ะ ซื้อตามแล้ว!’

“แบรนด์เดี๋ยวปักหมุดให้นะคะตัวเธอ ใจเย็นๆ น้า ใครกดสั่งซื้อในไลฟ์ตอนนี้มีโค้ดส่วนลดพิเศษลดเพิ่มอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยนะคุ้มสุดๆ เอาล่ะ วันนี้เอยต้องขอตัวลาไปก่อนนะคะ เจอกันใหม่ไลฟ์หน้าค่า บ๊ายบาย!”

เจ้าเอยหรือณัฐริดา บิวตี้บล็อกเกอร์สาวสวยฮาวัยยี่สิบเอ็ดปี ชูสองนิ้ว โบกมือ และฉีกยิ้มหวานพิมพ์ใจค้างไว้ประมาณสามวินาที จนกระทั่งนิ้วเรียวของผิงผิง เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัว เอื้อมมากดปุ่มปิดสัญญาณการถ่ายทอดสด

“OFF AIR! เรียบร้อยแก”

สิ้นเสียงสัญญาณ สปิริตความสดใสกระปรี้กระเปร่าเมื่อครู่ของเจ้าเอยก็มลายหายไปในอากาศราวกับไม่เคยเกิดขึ้น รอยยิ้มพิมพ์ใจหุบลงทันควัน เธอปล่อยไหล่ห่อ ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งอย่างหมดแรง ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ

“เป็นไงบ้างแก ยอดคนดูขึ้นไหม” เจ้าเอยถาม เสียงแหบแห้งเพราะพูดติดต่อกันมาเกือบสองชั่วโมง

ผิงผิงไม่ได้ตอบทันที ยัยเพื่อนตัวดีก้มหน้ามองหน้าจอไอแพด คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์ ท่าทางแบบนั้นทำให้ใจของเจ้าเอยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มโดยไม่ต้องรอฟังคำตอบเลยด้วยซ้ำ

“พูดความจริงมาเลยผิง ฉันรับได้” เจ้าเอยถอนหายใจยาว

“คือยอดคนดูพร้อมกันสูงสุดแค่เก้าร้อยคนเองแก” ผิงผิงเงยหน้าขึ้นมา สบตาเพื่อนด้วยแววตาเห็นใจ 

“แล้วยอดสั่งซื้อลิปสติกจากตะกร้าเมื่อกี้ สรุปได้แค่สิบสองแท่ง”

“สิบสองแท่ง!!!” เจ้าเอยอุทานเสียงหลง ลุกขึ้นนั่งตัวตรงแทบจะทันที 

“ไลฟ์สองชั่วโมง ยอดซับช่องหลักแสน แต่ขายได้สิบสองแท่งเนี่ยนะ มันเป็นไปได้ยังไงวะแก ครั้งก่อนฉันไลฟ์แค่ครึ่งชั่วโมงแบรนด์นี้ขายทะลุห้าร้อยแท่งเลยนะ!”

“ก็ตั้งแต่มีข่าวเรื่องแกกับหมอพีทเลิกกัน แล้วยัยมินนี่เข้ามาเสียบแทน ยอดเอนเกจเมนต์ช่องเรามันก็ดิ่งลงเหวแบบนี้แหละเอย” ผิงผิงพูดอ้อมแอ้มพลางยื่นไอแพดมาให้ดู 

“แถมตอนนี้ ในทวิตเตอร์ยังมีคนตั้งกระทู้ขุดเรื่องแกไม่หยุดเลย”

เจ้าเอยคว้าไอแพดมาดู หน้าจอเปิดค้างไว้ที่แอปพลิเคชัน X แฮชแท็กชื่อช่องของเธอรวมถึงชื่อจริงกำลังถูกพูดถึงในแง่มุมที่อ่านแล้วชวนให้หน้าร้อนผ่าว

‘สมน้ำหน้า ยัยเจ้าเอย โดนหมอพีทเทไปคบมินนี่ ดีกรีดาวคณะนิติศาสตร์ สวยกว่า ฉลาดกว่าตั้งเยอะ’

‘จริง ยอดซับช่องเจ้าเอยลดลงทุกวัน คอนเทนต์ก็เริ่มน่าเบื่อ บิวตี้บล็อกเกอร์ตกกระป๋องของจริง’

‘ได้ข่าวว่าสปอนเซอร์รายใหญ่เริ่มถอนตัวแล้วนี่ สะใจว่ะ ทำตัวพราวคิดว่าตัวเองดังอยู่ฝ่ายเดียว’

มือเรียวโยนไอแพดทิ้งลงบนโต๊ะแต่งหน้าอย่างแรงจนขวดน้ำหอมโมเดลหรูสั่นระริก ความโกรธ ความเสียใจ และความอับอายแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่อก

เจ้าเอยเป็นแค่เด็กมหาลัยปีสาม คณะนิเทศศาสตร์ ที่สู้ชีวิตสร้างตัวขึ้นมาจากศูนย์ เริ่มต้นจากการถ่ายคลิปแต่งหน้าตลกๆ ในห้องนอนแคบๆ จนกลายเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายบิวตี้ที่พอมีชื่อเสียง มีเงินส่งตัวเองเรียนโดยไม่ต้องง้อเงินที่บ้าน และมีเงินจ้างเพื่อนสนิทมาทำงานด้วยกัน แต่เพราะเธอเป็นลูกคนโต แม่จึงชอบกดดันและคาดหวังให้เธอเพอร์เฟกต์ตลอดเวลา พอเจ้าเอยมีแฟนเป็น พีทนักศึกษาแพทย์หนุ่มอนาคตไกล แม่จึงภูมิใจนักหนา เอาไปอวดคนทั้งหมู่บ้าน

แต่ใครจะคิดว่าไอ้หมอพีทที่เจ้าเอยเคยซัพพอร์ต คอยเอาเงินจากการทำงานรีวิวไปช่วยจุนเจือค่ากินค่าใช้ของมันตอนเรียนหนัก พอวันหนึ่งที่มันเริ่มมีชื่อเสียง เริ่มมีคนรู้จัก มันกลับเดินมาบอกเลิกง่ายๆ ด้วยคำพูดสารเลวว่า 

‘เราคิดว่าเอยวันๆ อยู่แต่กับหน้ากล้อง พูดจาไร้สาระไปวันๆ ไลฟ์สไตล์เราเริ่มไม่ตรงกันแล้วว่ะ’ แล้วหนีไปคบกับมินนี่ บล็อกเกอร์คู่แข่งของเธอทันที

“เจ็บใจทัวร์ลงยังไม่พอใช่ไหมแก งั้นฉันขออนุญาตซ้ำเติมด้วยข่าวร้ายที่สุดของวันเลยนะ” ผิงผิงถอนหายใจเฮือกใหญ่พลาดยื่นซองเอกสารสีขาวให้

“ทางแบรนด์สกินแคร์เกาหลีเจ้าใหญ่ที่เซ็นสัญญาปีต่อปีกับเรา ส่งจดหมายขอยกเลิกสัญญาอย่างเป็นทางการแล้วนะ ตอนนี้เงินสำรองในบัญชีบริษัทเราเหลือพอจ่ายค่าเช่าสตูดิโอกับค่าจ้างฉันอีกแค่สองเดือนเท่านั้นแหละเอย ถ้าเรายังหาโปรเจกต์ปังๆ กู้ชื่อเสียงกลับมาไม่ได้เราเจ๊งแน่”

คำว่าเจ๊งมันดังสะท้อนอยู่ในหัวของเจ้าเอยเหมือนเสียงระฆังวันสิ้นโลก

“ไม่!!! ฉันไม่ยอมเจ๊งเด็ดขาด” เจ้าเอยเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าออกอย่างลวกๆ แววตาเปลี่ยนเป็นกร้าวร้าว 

“ผิงแกหาทางแก้เลย เราต้องทำยังไง คอนเทนต์แบบไหนที่วัยรุ่นยุคนี้ชอบ คอนเทนต์ดราม่าเหรอ หรือให้ฉันทำคลิปแฉอีหมอพีทกับยัยมินนี่ดี!”

“อย่าหาทำแก!!!ทำแบบนั้นทัวร์ลงหนักกว่าเดิมแน่ ยุคนี้คนชอบความเรียลแต่ต้องไม่เป็นพิษเป็นภัย” ผิงผิงรีบเบรก

“แต่แกโชคดีมากนะที่มีเพื่อนรักและผู้จัดการสุดฉลาดอย่างฉัน เพราะฉันแอบไปคุยกับเอเจนซี่เจ้าใหญ่รายหนึ่งมาแล้ว เขามีโปรเจกต์หนึ่งที่กำลังหาตัวแสดงอยู่พอดี และเขาคิดว่าแกเหมาะสมที่สุด รายละเอียดเขาขอให้เราไปคุยที่คาเฟ่แถวมหาลัยบ่ายนี้เลย แกไปเปลี่ยนชุดเถอะ ล้างหน้าหนาๆ นี่ออกด้วย ไปเจอตัวจริงของว่าที่แฟนใหม่แกกัน”

บ่ายสองโมงตรง ณ คาเฟ่ลับสไตล์ดาร์กๆ โทนสีดำสนิทแถวมหาวิทยาลัย

เจ้าเอยนั่งอยู่ในโซนวีไอพีด้านในสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว สวมแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่เพื่อพรางใบหน้าที่ล้างเครื่องสำอางออกจนเหลือแค่แป้งฝุ่นบางๆ ในใจยังคงเต้นระทึกขวัญกับคำว่า แฟนใหม่ที่ผิงผิงบอก