บทที่ 12 EP 01 Set zero [8]
“เธอเองเหรอ”
เสียงฟันในปากของฉันกระทบกันดังขึ้นเรื่อยๆ
ฉันค่อยๆ ร่นถอยหลังออกมาเมื่อเสียงฝีเท้าที่ได้ยินเมื่อครู่ดังชัดเจนอยู่ตรงหน้า
บวกกับเสียงของรุ่นพี่จุนแจที่ฉันจำได้แม่น มันชัดเจนแล้วว่าเขารู้แล้วว่าเป็นฉัน
แม้ว่าฉันจะยังไม่ได้เงยหน้าจากหัวเข่าขึ้นสบตาเขาเลยก็ตาม
“ฉะ
ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ออกไปนะ ออกไป”
“ลืมตาแล้วมองฉัน”
“ไม่
ออกไป ฉันไม่...ไม่...”
เสียงของฉันหายไปเมื่อรู้สึกได้ว่าไหล่เล็กๆ
ทั้งสองข้างที่กำลังสั่นถูกสัมผัสเบาๆ
ความรู้สึกเย็นที่แผ่ซ่านจากบริเวณนั้นวิ่งไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว
“เงยหน้าขึ้น
แล้วมองฉัน” รุ่นพี่จุนแจกระซิบบอก
ฉันได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเหมือนว่าเขาจะนั่งยองๆ
ลงตรงหน้าฉัน ฝ่ามือหนายังคงวางอยู่บนไหล่
ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นสัมผัสที่ต้องการจะปลอบประโลมหรือตั้งใจข่มขู่กันแน่
“ฉันไม่ได้จะทำร้ายเธอ”
ฉันกลัวมากจริงๆ
ร่างกายสั่นจนเกินควบคุมได้ แต่สุดท้ายก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อสัมผัสเย็นๆ
จากปลายนิ้วของรุ่นพี่จุนแจเคลื่อนมาที่ใบหน้าด้านข้างก่อนจะเคลื่อนลงไปจับปลายคางฉันเอาไว้แล้วเชิดใบหน้าของฉันขึ้นช้าๆ
เพื่อให้เราสบตากัน
วินาทีแรกที่ได้สบตากับเขา
แววตาของเขายังคงเป็นแววตาของรุ่นพี่ที่ไม่เคยสนใจอะไรรอบกายเหมือนเมื่อกลางวันที่เราเจอกันที่ห้องพยาบาลนั่นแหละ
แต่สักพักฉันก็รู้สึกเหมือนจะเห็นประกายสีแดงที่ชวนให้รู้สึกขนลุกชันขึ้นมาทั้งตัว
ตึก!
ตึก!
ตึก!
เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามรุ่นพี่จุนแจมาทำให้ฉันสะดุ้งตกใจและตื่นกลัวยิ่งกว่าเดิม
น้ำตาไหลอาบแก้มแต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะร้องขอชีวิต
ไม่กล้าเอ่ยปากเรียกชื่อของเขาด้วยซ้ำไป
มีแวบหนึ่งที่กำลังคิดว่าบางทีฉันอาจจะกำลังฝันไป ทั้งหมดนี้มันอาจเป็นแค่ความฝัน
และฉันควรจะรีบตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ที่ห้องพยาบาล
ตื่นเซ่!!!
“ยัยนี่เห็นเหรอจุนแจ”
“พวกนายออกไปก่อน”
รุ่นพี่จุนแจชำเลืองหางตามองไปที่เพื่อนของเขาแล้วออกคำสั่งเสียงเข้ม
“หมายความว่าไง
นายจะปล่อยเด็กนี่ไปงั้นเหรอ”
“ฉันบอกให้ออกไปก่อน”
“ไม่ได้เว้ย
นายจะปล่อยให้ยัยนี่รู้ความลับของพวกเราไม่ได้”
หนึ่งในสองคนที่วิ่งตามมาโวยวายอย่างหัวเสีย
และนั่นทำให้รุ่นพี่จุนแจมองมาที่ฉันอีกครั้งราวกับกำลังตัดสินใจ
ดวงตาของเขาในตอนนี้คมกร้าวมีสีแดงวาววับน่ากลัว
“เซ็ตซีโร่เด็กนั่นซะจุนแจ”
อะไรคือเซ็ตซีโร่
พวกเขากำลังจะสั่งให้พี่จุนแจฆ่าฉันใช่มั้ย ความหมายของซีโร่มันจะเป็นอะไรไปได้อีก
“จุนแจ!”
“ฉันรู้น่า”
รุ่นพี่จุนแจตะคอกบอก เสียงของเขาทำให้ฉันสะดุ้งตัวโยน
ร่างกายอ่อนแรงจนแทบจะล้มลงไปกองอยู่กับพื้นแทบเท้าของเขาอยู่รอมร่อ
“ระ
รุ่นพี่คะ” ฉันพยายามอ้อนวอน
แต่การต้องสบตาเขาแล้วเปล่งเสียงออกไปมันยากลำบากเหลือเกิน ลำคอแห้งผาก
แต่แค่การกลืนน้ำลายลงคอสักอึกก็ไกล้าพอจะทำ
“เดี๋ยวนี้จุนแจ
อย่าให้ฉันต้องจัดการเอง”
“ไม่นะคะ
ฉะ ฉันไม่...”
“หลับตาซะ”
“รุ่นพี่”
“ฉันสั่งให้เธอหลับตาเดี๋ยวนี้ซารัง”
รุ่นพี่จุนแจย้ำอีกครั้ง แม้เสียงของเขาจะเบาราวกระซิบ
แต่กลับหนักแน่นจนฉันต้องค่อยๆ ปิดเปลืองตาลงช้าๆ ตามคำสั่ง
ความสงสัยว่าเขาจำชื่อฉันได้ยังไง
ไม่เท่ากับเรื่องที่เขากำลังจะทำอะไรกับฉันเลยสักนิด
“ฉะ...”
“ลืมมันซะยัยเด็กโง่”
“อย่าฆ่าฉันเลยนะคะรุ่นพี่
ฉัน...”
“เซ็ต...ซีโร่”
