บทที่ 15 EP 02 นิยายแวมไพร์ [3]
[สวัสดีครับรุ่นพี่จุนแจ
ตามหาใครอยู่รึเปล่าครับ พอดีผมเห็นพี่เดินวนอยู่หลายรอบแล้ว]
บีโฮ!!!!!
ฉันอยากฆ่าหมอนี่จริงๆ ให้ตายสิ
[เพื่อนนายน่ะ
ที่เจอที่ห้องพยาบาลเมื่อวาน วันนี้ยัยนั่นมาเรียนรึเปล่า]
เขาถามหาฉันจริงๆ ด้วย
ทำยังไงดี
[เธอ...]
บีโฮลากเสียงยาวราวกับกำลังครุ่นคิด ฉันนึกภาวนาอยู่ในใจ
ขอให้เขาอย่าได้พูดอะไรออกไปเชียว ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฆ่าเขาจริงๆ ด้วย
[พี่มีอะไรกับซารังงั้นเหรอครับ]
แล้วจู่ๆ
บีโฮก็เปลี่ยนเป็นคำถาม ซึ่งฉันยังไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ว่าฉันจะโล่งใจได้แล้วรึยัง
เพราะตราบใดที่รุ่นพี่จุนแจยังคุยกับบีโฮอยู่
ก็มีความเป็นไปได้ว่าหมอนี่อาจจะพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปได้ทุกเมื่อ
[อ้อ โทษที
ฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะ ฉันเข้าใจว่าเธอเป็นแฟนนาย ขอโทษที่ทำให้นายไม่สบายใจก็แล้วกัน
แต่ฉันไม่ได้คิดจะจีบยัยนั่นหรอก]
ไม่ได้คิดจะจีบ
แต่คิดจะฆ่าปิดปากใช่มั้ยล่ะ!
[เอาเป็นว่าฉันไปก่อนก็แล้วกัน
ดูแลแฟนนายให้ดีล่ะ/เอ่อ เดี๋ยวครับรุ่นพี่ รุ่นพี่ รุ่นพี่ บ้าฉิบ!]
เสียงสบถของบีโฮบอกว่าเขาไม่น่าจะรั้งรุ่นพี่จุนแจได้สำเร็จ
แต่ช่างเถอะน่า
ตอนนี้จะเรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับความปลอดภัยในชีวิตของฉันอีกแล้ว
[โทษทีนะซารัง
ดูเหมือนรุ่นพี่จุนแจเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันกับเธอเป็นแฟนกันน่ะ]
“ดีแล้ว”
[หา!]
บีโฮร้องเสียงสูงจนฉันต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกให้ห่างจากหูแทบไม่ทัน
[เธอจะบ้ารึไง
เราไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อยนะยัยซารัง ฉันรู้นะว่าฉันหน้าตาดี
แต่ฉันมีกงจูที่น่ารักอยู่แล้วทั้งคน เพราะงั้นเธออย่ามาหลงเสน่ห์ฉันเลยน่า
ฉันไม่มีทางร่วมมือกับเธอหักหลังซารังหรอก
]
โอ๊ย จะอ้วก!
“มันไม่ใช่แบบที่นายคิดหรอกบีโฮ
แต่เอาเป็นว่าถ้าพรุ่งนี้ฉันเจอนายแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง
ระหว่างนี้ถ้ารุ่นพี่จุนแจเขามาวุ่นวายอะไรอีก นายก็ช่วยไล่เขาไปไกลๆ เลย”
ฉันรีบบอก
[อะไรของเธอเนี่ยซารัง
กินข้าวน้อยจนสมองทึบไปหมดแล้วเหรอ ใครจะไปกล้าไล่รุ่นพี่จุนแจแบบนั้นกันล่ะ]
“ถ้านายไม่ช่วยฉัน
ฉันจะบอกกงจูเรื่องที่นายไม่ช่วยฉันทำรายงาน”
[ยัย...]
“เรื่องที่นายแอบไปกินเหล้ากับซงอึน
แล้วก็...”
[พอ ยัยบ้าเอ๊ย
ฉันไม่น่าเล่าให้เธอฟังเลย คอยดูเถอะ
ถ้าเธอกล้าปากสว่างบอกเรื่องทั้งหมดให้กงจูรู้ ฉันเอาเธอตายแน่]
บีโฮคาดโทษก่อนที่เขาจะเป็นคนกดวางสายไป
ฉันเป่าลมออกจากปากพลางโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว
ในสมองเริ่มมีคำถามโน่นนี่นั่นวิ่งเข้ามาไม่หยุดจนฉันรู้สึกปวดหัว โอ๊ย!
ฉันจะทำยังไงดีนะเนี่ย
รุ่นพี่จุนแจเขาเป็นใครกันแน่นะ
แล้วเขาคนยังไง
เมื่อวานฉันได้ยินเขาพูดกับเพื่อนของเขาเรื่องแวมไพร์อะไรสักอย่างที่จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เชื่อและคิดว่าตัวเองอาจกำลังเข้าใจผิด
ส่วนเรื่องผู้หญิงที่ชื่อยองมินอะไรนั่นเองก็น่าคิด
ภาพที่ฉันเห็นมันทำขัดกับความรู้สึกเหลือเกิน ฮือออ ฉันจะบ้าตาย
ยิ่งคิดทุกอย่างก็ยิ่งชัดเหลือเกิน
ใครจะไปคิดว่าภายนอกรุ่นพี่จุนแจที่ดูสุภาพอ่อนโยน
ออกจะเย็นชากับทุกคนบนโลกด้วยซ้ำ แต่เบื้องลึกแล้วเขากลับเป็นผู้ชายโรคจิตที่ชอบความรุนแรงงั้นเหรอ
จะใช่จริงรึเปล่า
ไหนจะยังเรื่องที่เขาตั้งใจจะฆ่าฉันอีกล่ะ
มันจริงแบบที่ฉันคิดรึเปล่า เพราะถ้าหากว่าเขาตั้งใจจะฆ่า
ทำไมพ่อถึงบอกว่าฉันหมดสติอยู่ริมถนน และถ้าเป็นการพยายามฆ่า
ทำไมก่อนที่ฉันจะหมดสติไป ฉันถึงไม่รู้สึกเลยว่าเขาพยายามจะทำร้ายฉันเลยสักนิดล่ะ
อาวุธในมือก็ไม่เห็นจะมีนี่นา
ฉันจำได้ว่าเขาพยายามบอกให้ฉันหลับตา
ซึ่งตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะทำตามคำสั่งของเขาหรอก แต่เพราะได้สบตากับเขา
นัยน์แววตาของเขามีสีแดงแดงวาววับดูน่ากลัว
มิหนำซ้ำยังดูดุร้ายจนฉันต้องรีบทำตามคำสั่ง
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลย ไม่ได้ลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ
วินาทีที่ฉันรู้สึกว่าเขายกมือขึ้นมาปิดตาฉัน ฝ่ามือของเขาเย็นเยียบจนฉันขนลุก
จากนั้นฉันก็ได้ยินเขาพูดอะไรบางอย่าง
เหมือนจะสั่งให้ฉันลืมเรื่องที่เห็นว่ามันเกิดขึ้น ก่อนจะพูดว่า...เซ็ตซีโร่
ใช่! เขาพูดว่าเซ็ตซีโร่
ว่าแต่มันคืออะไรล่ะ
