บทที่ 109 บทที่ 109 แพ้ใจ

ธานินทร์ไม่ได้ตอบทันที เพียงแค่หลุบตามองฝ่ามือเหี่ยวย่นของตัวเองที่วางอยู่บนผ้าห่ม เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังออกมาในห้องเงียบราวกับเป็นสัญญาณของความลังเลที่กดทับมานาน

“ฉันอายุป่านนี้แล้ว แต่บางครั้งก็ยังทำตัว…เหมือนคนที่กลัวจะเสียสิ่งที่ควรเป็นของตัวเอง” เขาพูดช้า ๆ เสียงแหบพร่าแต่จริงใจ

ลัลน์ลลินนิ่งฟ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ