บทที่ 11 คำขอโทษ

“น้องลิน...” เสียงเรียกเธอในความคิดอีกครั้ง คราวนี้อ่อนแอกว่าครั้งก่อน...เกือบเป็นเสียงกระซิบจากส่วนลึกในใจที่ไม่เคยกล้ายอมรับ

เขากระแทกรูปลงกลับเข้ากล่อง ปิดฝาดังปังราวกับหวังจะปิดความรู้สึกบางอย่างที่กำลังไหลทะลักเข้ามาอย่างควบคุมไม่ได้ “อย่าบ้าไปหน่อยเลยไอ้เมฆพงษ์…” เขาพูดกับตัวเอง เสียงแหบพร่าดั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ