บทที่ 49 บทที่ 49 ความจริงที่เจ็บปวด

ภายในศูนย์ยื่น เธอแทบไม่ต้องรอคิว การสแกนลายนิ้วมือและถ่ายภาพผ่านไปอย่างราบรื่น ด้วยการประสานงานของเอมิลีที่รู้จักเจ้าหน้าที่อยู่ก่อน เมื่อเดินออกจากอาคาร ธาวินยืนรออยู่ใต้ร่มไม้ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือโบกให้เธอ

“เสร็จเร็วกว่าที่คิดไหม” เขาถามพร้อมรอยยิ้มอุ่น

“ค่ะ… ขอบคุณนะคะที่รอ”

“ก็ต้องรอสิ ผู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ