บทที่ 12 รังร้าง

ตอนที่ 12 รังร้าง

สัมผัสแผ่วเบานุ่มนวลของฝ่ามือเรียวบางซึ่งผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีปลุกผมให้ตื่นจากฝันร้าย ฝันอันแสบร้อนและอึดอัดเหมือนจะขาดอากาศหายใจตาย

“แม่” ผมลืมตาตื่นมาเจอกับนางฟ้าของผม

ชายหนุ่มใบหน้าหวานละมุนยิ้มเศร้าๆ ตอบผมกลับมาแล้วรีบหันไปรินน้ำพร้อมกับประคองให้ผมดื่มมันด้วยหลอดแล้วประคองให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ