บทที่ 27 สามีหมาดๆ

จากนั้นเขาก็รีบวิ่งตามไป

พริมาไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ไม่อาจฝืนต่อ เธอทรุดตัวลงข้างพุ่มไม้แล้วโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหมดสภาพ

ฐานทัพหยุดอยู่ด้านหลัง ยื่นมือออกไปหมายจะประคอง แต่ชะงักเมื่อนึกถึงข้อตกลงเรื่องการห้ามแตะต้องร่างกายโดยไม่ได้รับอนุญาต

“ให้ผมช่วยจับผมให้ได้ไหม”

พริมาไม่มีเรี่ยวแรงพอจะตอบ เธอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ