บทที่ 35 กลิ่นแป้งเด็ก

จากนั้นฉันก็กดเบอร์ของยัยนานาแล้วโทรออกทันทีอย่างไม่รีรอเพราะกลัวว่าเจ้าของเครื่องจะเปลี่ยนไม่ให้สั่ง

ตู้ด ๆ ๆ

รอปลายสายให้รับไม่นานนักความหวังของฉันมันก็สมหวัง เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนสนิท

[ฮัลโล นานาพูดค่ะ]

“นานา นี่ลีเมย์นะ”

[แกอยู่ไหนเนี้ย? ฉันติดต่อแกไม่ได้เลยตั้งแต่วันนั้นที่มีผู้ช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ