บทที่ 4 ปืน
จากนั้นฉันเดินออกมาจากคอนโดเหมือนกับร่างที่ไร้วิญญาณ ร่างที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง มันทั้งแสนอ่อนล้าสาหัสไปหมดทั้งหัวใจแขนขาเรี่ยวแรงในร่างกายไม่เหลือขนาดหายใจก็ยังลำบากกับการที่ในชีวิตจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้จากนั้นฉันจึงกดโทรหานานา
“อย่าร้องไห้แก ฉันจะอยู่และเป็นเพื่อนแกเสมอนะลีเมย์ ฉันจะไม่ทิ้งแก คอยอยู่ข้างๆเสมอ”
คำพูดของยัยนานาทำให้หลุดออกจากการคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาก่อนหน้า ฉันร้องไห้และโผเข้ากอดเธออย่างซึ้งใจ
“ขอบใจมากนานาแกเป็นเพื่อนรักของฉันคนเดียว”
“กลับบ้านกันเถอะนะเมย์” สรรพนามการเรียกชื่อเปลี่ยนไปเหมือนเดิมเมื่อนานาเริ่มเห็นว่าฉันสบายใจถึงจะไม่เต็มร้อยก็เถอะ “แกรู้ไหมว่าคลับที่นี่เป็นของหนึ่งใน 5 MISCREANT ที่วัยรุ่นต่างร่ำลือในเรื่องของความเลวความชั่วร้ายใครๆ ที่คิดเป็นศัตรูกับเขาต้องตายนะอีกทั้งพวกเขาทั้งโหด เถื่อน เลวโคตร ร่ำรวย หล่อและที่สำคัญมีลูกน้องเป็นพัน ฉันกลัวปะไปกันเถอะอีกอย่างหนึ่งฉันต้องไปทานข้าวกับครอบครัวของทิว เรานัดกันวันนี้”
ยัยนานาเป็นคนน่ารัก นิสัยดี ชอบช่วยเหลือฉันทุกอย่างพวกเราเป็นเพื่อนกันมานานที่สำคัญเธอยังมีคนรักแสนดีอย่างทิว ทั้งสองคบกันมานานมากตั้งแต่มัธยมจนมาถึงเรียนมหาลัย
ฉันดีใจกับนานาจริงๆ ไม่เหมือนฉันเลยที่ต้องเจอกับเรื่องแบบนี้
“แกกลับไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันจะกลับเองไม่ต้องเป็นห่วง ขอบคุณที่แกมาอยู่เป็นเพื่อนฉันนะ”
“แต่ว่า... แกจะกลับยังไง?”
“เถอะหน่า...ไว้ใจนะฉันกลับเองได้อีกอย่างห้องพักก็อยู่ใกล้ๆ เอง รีบๆ ไปเดี๋ยวทิวรอนาน ยิ่งไปทานข้าวกับครอบครัวแฟนเธออีก” ฉันร่ายยาวบอกเพื่อนรักคนเดียว “ไปสิไม่รีบไปฉันโกรธนะ”
“ก็ได้ๆ แกรีบกลับเลยนะถึงห้องแล้วโทรบอกฉันด้วยล่ะ ห้ามลืมย้ำ!” จนสุดท้ายนานาก็ลุกขึ้นเดินไปครึ่งทางก็หันกลับมาสั่งฉันอีกครั้งหนึ่ง
“ok”
นานาไปแล้วสักพักฉันก็ลากสังขารตัวเองออกมาหน้าคลับ วันนี้ใช้ทางกลับหอทางลัดดีกว่าประหยัดเงินในกระเป๋าจะได้ไม่เปลืองส่วนทางลัดที่ฉันว่าก็คือทางเดินเข้าไปในซอยหลังคลับ
ซอยนี้ใช้เวลาเดินทางไปถึงห้องพักฉันประมาณครึ่งชั่วโมงแต่วันนี้ทำไมมันไม่มีคนเดินเลยวะแถมยังเงียบสงัดยังดีนะที่มีไฟส่องแสงสว่างตลอดทาง
“ใครใช้แกมา!”
ใครมาส่งเสียงดังแถวนี้ฉันรีบแอบย่องๆ เข้าไปดูข้างๆ ประตูใหญ่นี่มันเป็นประตูหลังคลับQP MISCREANT CLUB ข้างหลังเป็นกำแพงสูงแต่ประตูใหญ่ได้เปิดไว้ข้างในเป็นลานกว้างมีรถหรูแลมโบกินีสีขาวจอดอยู่พร้อมกับผู้ชายใส่เสื้อสีดำ ผิวสีขาวผ่องทรงผมซอยยาวสวมแว่นตาสีดำพร้อมรับกับจมูกโด่งใบหน้าเรียวซึ่งพิงกับประตูรถ
นายนี่ต้องเป็นหัวหน้าแน่ๆ ลูกน้องนับร้อยที่กำลังล้อมชายวัยรุ่นสองคนซึ่งใบหน้าตอนนี้มีแต่รอยซ้ำจากการโดนต่อยริมฝีปากมีเลือดไหลผู้ชายที่ยืนพิงรถเดินเข้ามาหาชายวัยรุ่นสองคนนั้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า
“ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้ายว่าใครใช้แกมาแส่ที่นี่! ”
เขาชั่งดูโหดร้ายเลือดเย็นลูกน้องทั้งหมดที่ล้อมชายวัยรุ่นทั้งสองคนนั้นไม่กล้าที่จะสบตากับเขาเลยทุกคนได้แค่ก้มหน้ามองพื้นดิน
“ตอบหรือว่าพวกแกอยากจะตายแบบศพไม่มีญาติ”
ว่าแล้วเขาก็เอามือเข้าไปล้วงอะไรบ้างอย่างภายใต้ชายเสื้อสีดำออกมาซึ่งนั้นมันคือ ปะปืน!
