บทที่ 41 อยู่ข้างๆ

ผมรีบวิ่งเข้าไปหาลีเมย์ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างๆ โต๊ะใบหน้าที่เก็บอาการเจ็บไว้อย่างเห็นได้ชัดเจนเธอเอามือกุมท้องไว้

“ฉันไม่เป็นไรขอบคุณที่ช่วยนะ”

“ลุกขึ้นยืนไหวไหม ปวดท้องหรอปล่อยมือที่อยู่ข้างในเสื้อก่อนสิฉันจะได้พยุง”

“…”

ผมคว้ามือเล็กๆ ของลีเมย์ให้ออกจากการกุมหน้าท้องในเสื้อของเธอ แต่มัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ