บทที่ 52 ใครจะหายไปกัน

“อย่าให้อารมณ์เสียนะลีเมย์” ผมกดเสียงต่ำเพื่อให้เธอได้รับรู้ เป็นสัญญาณเตือนไปด้วยไม่ให้เธอดื้ออีกแล้ว “ให้พูดดี ๆ แล้วก็รู้เรื่อง เดี๋ยวมันจะไปกันใหญ่อีก”

ขนาดพูดดี ๆ แล้วยังโดนถอนหายใจใส่เลย

“อาหารสดไม่มีหรอกนะ เอ่อ.. นายพอกินขนมปังปิ้งกับกาแฟไปก่อนได้ไหม?”

ฉันพูดขึ้นตอบเขาพร้อมกับเดินเข้าไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ