บทที่ 93 น้ำตาทั้งสองคน

    ผมร้องไห้จนเผลอหลับไปจนถึงเช้าวันใหม่เลยหรอเนี้ยผมพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับมองหาร่างบางของลีเมย์ที่ยังนอนหลับบนเตียงอยู่ ส่วนไอ้รูทและไอ้เทลพวกมันคงจะกลับไปบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหละ

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเผยให้เห็นว่าไอ้แวนเดอร์กับไอ้โซฟัสเข้ามาโดยที่มือทั้งสองข้างหิ้วของ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ