บทที่ 137 บทไม่มีชื่อ

ภายในห้องมืดจนมองอะไรไม่เห็นพิชญ์ยกมือขึ้นขยี้ตาด้วยความล้าเนื้อตัวร้าวไปหมดขยับแทบไม่ไหวแถมยังมีท่อนแขนหนาหนักกดทับช่วงเอวอยู่ พิชญ์จับแขนยกขึ้นเหวี่ยงไปให้พ้นตัว

"กี่โมงแล้ววะเนี่ย"พิชญ์พึมพำมือควานหาโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมากดดูเวลา

"เชี่ยทุ่มแล้วเหรอข้าวปลาไม่ได้แดรก"เขาเช็คสายโทรเข้าสิบก...