บทที่ 15 บทไม่มีชื่อ

ผมนั่งมองไอ้คนตัวเล็กที่เคี้ยวบะหมี่เกี๊ยวของมันเข้าปากตุ้ยๆจนแก้มพองไม่สนพวกเราสามคนสักนิด ทำไมนะ ผมถึงลืมเรื่องเจ้านี่ไปเสียสนิททั้งๆที่ป๊าและแม่ของผมตามหาพวกเขาไม่หยุดจนผ่านไปสิบปีแล้ว เรื่องเก่าๆย้อนกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง ตอนนั้นที่พวกผมสามคนเจอมันครั้งแรกเพราะลุงอาทิตย์ต้องเข้ามาทำงานในวันหยุด เด็กตาโตตัวหน้าขาว ปากแดงแก้มยุ้ย จ้องมาที่พวกผม มือข้างหนึ่งกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น อยู่ในชุดเอี๊ยมสีฟ้าอ่อนยืนน้ำตาคลอขนตาเปียกน้ำตาเป็นกระจุก ดูเหมือนตุ๊กตาบอบบางตัวน้อยที่กำลังถูกอันธพาลรังแก

"น่ารัก"ไอ้พิชญ์บอกคนแรกมองจ้องน้องตาวาวเหมือนได้เจอของกินที่ชอบ

"อยากได้อะ"เสียงไอ้เตสนับสนุนทันที นานครั้งมันจะเอ่ยปากแบบนี้นะครับ ปรกติแล้วมันจะเป็นคนเงียบ ชอบก็เฉยไม่ชอบก็ไม่เข้าใกล้

".............."ส่วนผมครับ คือพอเห็นหน้ามันผมก็อยากดึงมันเข้ามาฟัดขยี้ขยำให้แหลกแล้วกินลงคอ แล้วไงก็นี่มันความคิดส่วนตัวของผมน่ะใครจะทำไม หรือใครกล้า

"ฝากน้องได้มั๊ยครับคุณคิง พอดีผมมีงานด่วน ภรรยาผมก็อยู่โรงพยาบาลไม่มีใครดูแลน้องคิสจริงๆ"ลุงอาทิตย์ดันน้องออกมาด้านหน้าใจเผชิญหน้ากับพวกผมสามคน น้องที่ตัวเล็กกว่าแหงนหน้ามองพวกเราจนคอตั้งบ่า

"..............." ผมไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้าตกลง ลุงอาทิตย์ก้มลงดันหลังน้องเบาๆให้เข้ามาใกล้พวกผมอีกนิดแล้วพูดกับน้องเสียงเบา

"คิสตี้อยู่กับพี่ๆก่อนนะลูก พ่อมีงานด่วนขอทำแป็บเดียวแล้วจะออกมารับหนูนะ อย่าดื้อกับพวกพี่เขาห้ามซน ต้องเชื่อฟังนะครับ อีกอย่างถ้าหิว ในกระเป๋าใบเล็กนี่มีช็อกโกแลต,ช็อกโกเลตอยู่หนูเอามากินรองทองก่อนนะ เสร็จงานแล้วพ่อจะรีบมารับเลย"เจ้าตัวเล็กไม่พูดหรอกครับ มีแค่เสียงสะอื้นเบาๆแล้วพยักหน้าตอบคงไม่อยากอยู่ห่างจากลุงอาทิตย์มาเจอคนแปลกหน้าอย่างพวกผม ไอ้พิชญ์นี่ลุกพรวดไปดึงแขนเล็กๆมานั่งที่ตักตัวเองทันที ไอ้เตมองตาขวางดูท่ามันจะชอบเด็กคนนี้ไม่น้อยเลยถึงได้ออกอาการขนาดนี้ ผมก็ชอบน้องนะครับ อยากเอามาไว้ใกล้ตัวแต่ไม่ทันไอ้พิชญ์ที่ชิงลงมือกันเพื่อน

.............................................................................

นั่นเป็นการเจอกันครั้งแรกของพวกเรา หลังจากนั้นมาผมบอกป๊าให้ลุงอาทิตย์เอาน้องมาด้วยทุกครั้งที่มาทำงาน จนมันเกิดเรื่องขึ้น เรียกได้ว่าพลิกฟ้าพลิกชะตากันเลยทีเดียว เจ้าคนตัวเล็กกระตุกเสื้อผมแรงๆทีหนึ่งด้วยความเกรงใจทำหน้ายู่ยี่

"คิสจะฉี่...ปวดฉี่" ผมหันซ้ายขวา ไอ้สองคนนั้นลงทุนออกไปซื้อขนมเอามาปรนเปรอน้องมัน ยอมปล่อยคนโปรดของพวกมันเอาไว้ในมือผม ทั้งที่รู้ว่าผมดูแลใครไม่เป็นและอีกอย่างทุกคนบอกว่าหน้าผมเคร่งขรึมเกินไปจนคนไม่อยากเข้าใกล้ พูดก็น้อย ว่าตัวเป็นที่น่าเกรงขามตั้งแต่ยังเล็กแหละครับ

"ปะ.." ผมจับมือมันลากไปเข้าห้องน้ำ มันยืนนิ่งเลยครับไปยืนที่โถฉี่ทำท่าลังเลเพราะยืนไม่ถึง

"เฮ้ยๆ ไม่ได้นะ เป็นผู้หญิงต้องเข้าห้องน้ำสิ ถ้ากลัวก็ไม่ต้องลงกลอนประตูแค่ปิดประตูเฉยๆ แต่งตัวเสร็จแล้วก็เรียกเข้าใจไหม"แล้วผมต้องอ้าปากค้างมันรูดซิปกางเกงแล้วควักหนอนจิ๋วออกมาครับ แถมไม่พอยังยืนจ้องหน้าเหมือนประมาณว่าอุ้มมันยืนฉี่ให้ตรงโถหน่อยมันไม่ถึง 

"............"มันหน้านิ่งมากเลยครับเห็นเป็นเรื่องปรกติ แต่ผมไม่ปรกตินี่นาหัวใจผมเต้นแรงมาก คือยังไงดีหนอนมันน่ะ 'น่ารัก'เล็กๆชมพูๆ หื้มไม่รู้จะอธิบายยังไงช่างเหอะมันไม่สำคัญหรอก ผมทำตามที่มันต้องการเหมือนหุ่นยนต์คือทำโดยอัตโนมัติจากนั้นเหรอ

"เสร็จแล้วครับ"ระหว่างที่ผมตัวค้างแข็งทื่อ มันก็กระตุกเสื้ออีกทีให้ผมอุ้มมันขึ้นไปล้างมือที่เค้าเตอร์ ผมมีความรู้สึกเหมือนผีหลอกกลางวัน

"ผู้ชาย??"ผมถามสั้นๆ มันก็พยักหน้ารับ แล้วไอ้จุกผมที่ผูกมาทุกวันนี่อะไรวะ กิ๊บน่ารักๆที่พวกไอ้เตขยันซื้อมาติดให้นี่อีกทำไมมันไม่โวยวายยอมให้ติดดีๆ เอี้ยมสีสันคัลเลอร์ฟูลที่มันใส่มาคือถ้าเป็นพวกผมคงไม่ใส่ไง อย่างมากก็กางเกงขาสั้นเสื้อยืด แล้วมันอะ ผมส่ายหน้าแบบไม่อยากเชื่อ แต่ทุกอย่างมาเผยให้เห็นจะๆแบบนี้ไม่เชื่อคงไม่ได้แล้ว

"ไปไหนกันมาวะ"ไอ้เตถามวางถุงขนมที่มันออกไปซื้อให้น้องที่ชอปข้างๆบริษัทพร้อมกับไอ้พิชญ์ เหงื่อพราวทั้งหน้าพอๆกัน ข้างนอกนี่ร้อนใช่ย่อยนะครับทุกคนน่าจะรู้กันดีถึงฤทธิ์ของแดดเมืองไทย ปรกติแล้วไอ้สองคนนี้ไม่ชอบออกไปที่ร้อนๆอยู่แล้วแต่เวลาน้องอยู่ด้วยมันเต็มใจบริการเต็มที่ครับ

"ห้องน้ำ"ผมตอบห้วนๆ

"เฮ้ย"ไอ้พิชญ์เสียงดังทันที น้องมันตกใจตาโต ผมนิ่วหน้าขมวดคิ้วกับเสียงดังของพวกมันทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตไปได้ไอ้พวกนี้นี่

"มึงเอาน้องไปเข้าห้องน้ำเหรอวะ แล้วห้องหญิงหรือชาย" ไอ้เตถามเสียงขรึม ด้วยรู้ว่าคนนิสัยอย่างผมไม่ชอบดูแลใคร มันกลัวผมให้น้องเดินไปห้องน้ำเอง ตามความเข้าใจของมันคือน้องเป็นเด็กหญิงไงจะปล่อยให้เดินคนเดียวไม่ได้เด็ดขาดอะไรแบบนี้

"ฮ่าาาาาาาาาาาาา" ผมหัวเราะแบบขำจริงๆนะครับ พวกผมเข้าใจมาตลอดว่าคิสเป็นเด็กผู้หญิง แล้วยังไงล่ะปีกัสจู้น้อยๆสีชมพูโชว์หราเลย สมน้ำหน้าพวกมันที่เข้าใจผิด

"คึคึ"ผมยังขำไม่หยุด แต่พวกมันไม่ขำแล้วครับ เดินมาจับน้องหมุนซ้ายหมุนขวา เพราะกลัวว่าจะบาดเจ็บโดยที่พวกมันไม่รู้เรื่อง อีกอย่างลุงอาทิตย์ฝากน้องเอาไว้กับพวกเราด้วยแหละ

"น้องคิสกลับกันเถอะลูก"พวกผมยังไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ลุงอาทิตย์กลับหน้าเครียดเดินมาโอบตัวเล็กไว้สีหน้าไม่สู้ดี ไอ้ตัวเล็กยกแขนโอบไหล่ลุงเอาไว้รอให้ลุงเขาอุ้มมันขึ้น