บทที่ 15 Chapter 3 แค่อยากคุยด้วย [1/6] ไวน์ x พะพาย

Chapter 3

แค่อยากคุยด้วย

[ไวน์ x พะพาย]

การตื่นเช้ามันช่างทรมานจริง ๆ สำหรับหลายคนที่ชอบนอนดึกใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในยามราตรี ไวน์ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น ถ้าไม่ติดว่านัดกับน้องสาวไว้ป่านนี้เขาคงกำลังหลับฝันดีอยู่บนที่นอนนุ่มดังเช่นทุกวัน แถมวันนี้ยังเป็นวันหยุดอีกด้วย

“หาว...”

คนตัวโตปิดปากหาวหวอดในขณะที่เดินลงมายังชั้นแรกของบ้านเพื่อหากาแฟเข้ม ๆ ดื่ม เขาขยี้ผมให้ยุ่งกว่าเดิมก่อนที่ดวงตาคมกริบจะหันไปเจอใครบางคน เด็กสาววัยสิบเก้าปีที่เมื่อก่อนคอยอ้อนให้เขาเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟัง และชอบขอให้เขาสอนการบ้านเธอเป็นประจำ เขาไม่ได้เจอเธอแค่ไม่กี่เดือนรู้สึกว่าคนตัวเล็กสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

แสงแดดยามเช้ากระทบผิวเจิดจ้า ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยให้เห็นผิวขาวละเอียดเหมือนเด็กทารกดูน่าทะนุถนอม ผมยาวลอนคลายสีดำสนิทที่ไม่ได้หวีให้เป็นทรงดูเหมือนจะยาวขึ้นหลายเซนติเมตร บนร่างเล็กสวมเสื้อยืดสีเหลืองกับกางเกงขาสั้นสีขาวง่าย ๆ เธอกำลังยืนรดน้ำต้นไม้ในสวนหน้าบ้าน ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้มันตรึงตาเขาเหลือเกิน

มุมปากหยักกระตุกยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเท้าหนาจะก้าวออกไปประชิดริมรั้วบ้านที่กั้นอาณาเขตระหว่างสองบ้านอยู่ ดวงตาคมกริบจ้องมองที่ใบหน้าเรียวเล็กที่เขาเคยเจอทุกวัน ริมฝีปากสีชมพูนุ่มหยุ่นเหมือนเยลลี่นั่นเขาก็จำได้

“พาย...” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ

พะพายหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม คนตัวเล็กบิดองศาของใบหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้เขาเหมือนเคย

“พี่ไวน์... ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” มือเล็กกำสายยางด้วยความประหม่า พอเจอเขาอีกครั้งก็ยังทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนเดิม

“หึ ๆ เราต่างหากที่ไม่กลับบ้านสักที พี่ก็อยู่ที่นี่ตลอด” ไวน์โบ้ยความผิด พร้อมกับหัวเราะในลำคอ

“สงสัยเป็นพายเองมั้งคะที่ไม่ค่อยได้กลับบ้าน” พะพายยอมรับ

“หึ ๆ บอกให้เรียนคหกรรม ม.U ก็ไม่เชื่อ อยู่ที่นู้นก็ไกลบ้านแถมต้องไปอยู่คนเดียวอีก ไม่เหงาหรือไง?” คล้ายกับว่าเขาดุคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเชื่อฟังเขา พร้อมกับถามคำถามที่ทำให้พะพายเสมองไปทางอื่น

“...เหงาสิคะ” เธอตอบเสียงเบาก่อนจะกลับมายิ้มกว้าง “แต่พายก็มีเพื่อนที่นู้นเยอะเหมือนกันนะคะ”

เขาคงไม่รู้ที่เธอเลือกเรียนอุตสาหกรรมอาหารที่มหาวิทยาลัยเอกชน ซึ่งอยู่อีกจังหวัดหนึ่งเพราะอะไร แต่ไม่รู้มันก็ย่อมดีกว่า เพราะถ้าหากเขารู้ ไวน์กับเธอคงมองหน้ากันไม่ติดแน่ ๆ อยู่ในฐานะน้องสาวแบบนี้ก็ดีแล้ว

“งั้นเหรอ? เลยลืมพี่สินะ” คนตัวโตพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

พะพายเดินไปปิดก๊อกน้ำเมื่อเธอรดน้ำต้นไม้เสร็จแล้ว เธอห้ามไม่ให้หัวใจเต้นแรงกับคำถามของเขาไม่ได้

“พายไม่ลืม... คนที่ติวหนังสือให้คนสมองขี้เลื่อยอย่างพายสอบติดหรอกค่ะ” พะพายพูดติดตลก

“พายก็ยังเป็นพะพายคนเดิมสินะ” ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะในลำคอ

“ก็พะพายนี่คะ จะให้เป็นใครเล่า พี่ไวน์ก็พูดแปลก ๆ” พะพายพูดอย่างผ่อนคลาย เธอยิ้มกว้างให้เขามันเป็นรอยยิ้มที่ไวน์อยากเห็นตลอดไป

“แล้วจะกลับวันไหนเหรอ?”

“นี่พึ่งมาจะไล่กันแล้วเหรอคะ? ใจร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”

อ่า... นี่เธอจะพูดโยงทำไมเนี่ย? แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้จริง ๆ นั่นแหล่ะที่ผู้ชายคนนี้ไม่เคยมองเธอเลย แม้ว่าพะพายจะพยายามเข้าไปอยู่ในสายตาของไวน์ตลอดก็ตาม

“เปล่า... แค่อยากให้อยู่นาน ๆ”

“...ก็ ก็กลับพรุ่งนี้แหล่ะค่ะ แค่กลับมาเยี่ยมแม่เท่านั้นเองอยู่นานไม่ได้หรอก วันจันทร์มีเรียนนี่นา อีกอย่างการบ้านก็เยอะด้วย นี่ขนาดปี 1 นะคะ ต้องปรับตัวเยอะมาก นี่พายก็หอบการบ้านมาทำที่บ้านด้วยเพราะกลัวเสร็จไม่ทัน...” พะพายพูดยาวเหยียด ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้

“คิดถึง...”

คำสั้น ๆ มันทำให้ทุกคำพูดที่อยู่ในสมองของพะพายสลายไปทันที ดวงตาคมคู่นั้นไม่มีแววโกหก หัวใจของเธอไม่ได้เต้นในจังหวะปกตินับตั้งแต่เขาเรียกชื่อเธอในตอนแรก

“พี่ไวน์อาบน้ำรึยางงงงง” เสียงของน้องสาวตัวดีทำให้ทั้งสองหลุดออกจากภวังค์ เธอตามหาพี่ชายจนทั่วบ้านก็ไม่เห็นจึงเลือกที่จะตะโกนลั่นบ้าน

“จริง ๆ นะ” ไวน์ย้ำให้พะพายมั่นใจ

“พี่ไวน์!”

-----

คู่ที่ 2 มาแล้วจ้า พี่ชายข้างบ้านกันยัยน้องที่แอบชอบพี่ชายข้างบ้านมานาน อิอิ