บทที่ 20 Chapter 3 แค่อยากคุยด้วย [6/6]

“อย่าดิ้น”

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยด้วย” วีว่าตะโกนขอความช่วยเหลือ เธออยากออกไปจากสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่อยากให้โรมทำแบบนี้กับเธอ

จมูกโด่งไต่ตามลำคอระหงพร้อมกับพรมจูบที่จุดชีพจรอย่างเอาใจ เขาสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวราวกับสารเสพติด ...กลิ่นตัวของวีว่าทำให้เขาหลงมั่วเมา ยิ่งได้กลิ่นหอม ยิ่งอยากสัมผัสเธอให้มากกว่านี้ เขาเลื่อนมือสำรวจร่างกายเธอ เอวยังคอดเล็กเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

“กลับมาเป็นเมียพี่ได้ไหม?” เขาถามอย่างเว้าวอน

“ปะ ปล่อย”

“ตัวหอมถึงจะไม่ใช่กลิ่นเดิมก็หอม แถมนมยังใหญ่ขึ้นด้วย” เขาพูดอย่างคนละเมอ

หากเป็นเมื่อก่อนวีว่าคงหลงใหลไปกับสัมผัสที่เขาปลุกเร้า แต่ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกขยะแขยงในสัมผัสของเขา ในสมองของเธอมันฉายภาพเดิมเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เห็นโรมกับเบลล่าบนโซฟา พอคิดว่าเขานอนกับผู้หญิงอีกหลาย ๆ คนมันทำให้วีว่ารังเกียจเขา

“กรี๊ด.” .!”

สุดท้ายเธอก็กรีดร้องออกมาอย่างเหลืออดเหลือทน โรมผละออกจากร่างเล็กก่อนจะลากเธอมายังรถของเขา เสียงแหลมนั้นทำให้เขาแสบแก้วหูไม่น้อย

“ขึ้นรถ!” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันหลังจากที่เปิดประตูรถซุปเปอร์คาร์คันหรู ดวงตาคมจ้องเธอแทบจะฆ่าเธอได้อยู่แล้ว

“ไม่ไป ปล่อยฉัน!”

“อย่าดื้อกับพี่ วีว่า” โรมพูดอย่างเหลืออด ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปีทำไมวีว่าดื้อกับเขาแบบนี้ ทีกับไวน์เธอกลับไม่หวงตัวเลยสักนิดคิดแล้วยิ่งเจ็บใจ

“ปล่อยฉัน”

วีว่าไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไร เขาจะกลับมาเรียกร้องอะไรในเมื่อเขาเป็นคนทำทุกอย่างพังตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องมีเขาชีวิตของเธอก็มีความสุขดี ...ไม่จำเป็นเลย

“นี่คุณ ทำอะไรน่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนขึ้นทั้งที่ยังวิ่งไม่ถึง

โรมมองไปยังต้นเสียงด้วยความหงุดหงิด เขาเห็นพลเมืองดีที่เป็นผู้หญิงสามคนวิ่งมา วีว่ายิ้มออกมอย่างดีใจ ...ในที่สุดก็มีคนมาช่วยเธอแล้ว

“อย่ามายุ่ง เรื่องของผัวเมียคนอื่นไม่เกี่ยว” ชายหนุ่มในชุดช็อปของคณะวิศวะบอกอย่างหัวเสีย

“ไม่จริงค่ะ ผู้ชายคนนี้จะฉุดฉัน ช่วยฉันด้วยนะคะ” วีว่าส่ายศีรษะเป็นการปฏิเสธ เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขาทั้งนั้นจะมายัดเยียดแบบนี้ได้อย่างไรกัน

“วีว่า! อย่าดื้อกับพี่” โรมเองก็หมดความอดทนกับเด็กดื้ออย่างเธอเหมือนกัน เขามีเรื่องร้อนใจต้องคุยกับเธอ แต่ดูเหมือนจะคุยดี ๆ คงไม่ยอม มันก็ต้องมีใช้กำลังกันบ้าง

“พวกแก ลุย!”

สามสาวผดุงความยุติธรรมวิ่งเข้าใส่ร่างสูงทันที พวกเธอช่วยกันทั้งทุบ ทั้งตี ฟาดมือลงบนร่างกายของชายหนุ่มอย่างไม่ออมแรงจนคนตัวโตโอดโอยเสียงเข้ม

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ” โรมจำต้องถอยทัพ เพราะไม่อยากทำร้ายผู้หญิง และไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายบอกกับวีว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ คราวหน้าหนูไม่รอดแน่”

“เลิกยุ่งกับฉันสักที!” วีว่าตะโกนออกไปดวงตากลมใสมีน้ำเอ่อคลออยู่

“ไม่ มี ทาง” โรมย้ำชัดทีละคำก่อนจะขึ้นรถไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง

“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!” วีว่าตะโกนไล่หลังอย่างเจ็บใจ คงมีเพียงเท่านี้ที่เธอจะทำได้

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?” เสียงใสของปูเป้เอ่ยถามเมื่อโรมขับรถออกไปแล้ว

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว” วีว่ายิ้มแหยะ ๆ

“เธอเป็นดีเจที่ X PUB ใช่ไหม?” จัสมินเอ่ยถาม เธอเคยเห็นวีว่าขึ้นไปเปิดเพลงที่ผับก่อนที่วง Poison จะขึ้นไลฟ์ และเพลงที่เธอเปิดก็ชวนให้โยกตามจังหวะเสียจริง

“ใช่ เธอหน้าคุ้น ๆ อ่ะ” วีว่าพยายามนึก แต่จัสมินก็เอ่ยแนะนำตัวขึ้นก่อน

“ฉันชื่อจัสมิน ส่วนสองคนนี้ชื่อทรายกับปูเป้” จัสมินแนะนำเพื่อนให้วีว่ารู้จัก ทันทีที่ได้ยินชื่อมันก็ทำให้วีว่านึกออก

“จัสมิน? ใช่แฟนพี่เมฆป่ะ”

จัสมินพยักหน้าพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก แทนคำตอบ

“ฉันชื่อ วีว่า ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ ไว้คราวหน้าฉันจะเลี้ยงขนมขอบคุณแล้วกัน” วีว่ายิ้มกว้าง

“ไม่เป็นไรหรอก” ทรายโบกมือปฏิเสธ แค่พวกเธอช่วยวีว่าได้ทันเวลาก็พอแล้ว

“แล้วผู้ชายคนนั้น...?”

“อ้อ ...แฟนเก่าฉันน่ะ” วีว่าตอบคำถามปูเป้

“อ่าว แล้วอย่างนี้เขาจะกลับมาอีกไหมอ่ะ?”

ได้ยินแบบนี้แล้วปูเป้ก็อดกังวลไม่ได้ ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะอารมณ์ร้อนพอสมควร

“ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันหาวิธีรับมือกับเขาเอง ขอบคุณอีกครั้งนะ ฉันต้องไปแล้ว” วีว่าตัดบท

ไม่อยากนึกถึงผู้ชายคนนั้นอีก วันนี้ไม่รู้ว่าเธอก้าวเท้าข้างไหนออกจากบ้านถึงได้ซวยเจอโรมเข้า แถมอารมณ์ของคนตัวใหญ่ยังร้ายอีกต่างหาก ไม่รู้ไปหงุดหงิดมาจากไหน