บทที่ 17 คำลวงที่เลือนหาย

ค่ำคืนที่ควรจะผ่านไปอย่างเรียบง่ายกลับกลายเป็นค่ำคืนที่ยาวนานที่สุดในคฤหาสน์ภัครไพรสัณฑ์ กำปั้นนอนจ้องมองเพดานห้องนอนแขกที่เขาย้ายออกมาเพียงชั่วคราว ความอบอุ่นที่เคยได้รับจากอ้อมกอดของเสี่ยรังสิมันต์ในทุกคืนหายไป เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่เกาะกินใจ

ขณะเดียวกันที่ห้องนอนใหญ่ รังสิมันต์นั่งอยู่ริมระเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ