บทที่ 58 น่านฟ้า

ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองของปูนและกลิ่นฉุนของสีน้ำมัน น่านฟ้า นักศึกษาปีหนึ่งผู้มีใบหน้าติดจะหวานทว่าแววตาเศร้าสร้อยกำลังนั่งจดจ่ออยู่กับการปั้นดินเหนียวบนแท่นวาง เขาเป็นคนที่ดูเปราะบางเหมือนแก้ว แต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดจนใครที่เดินผ่านต้องเหลียวมอง

ทว่า... ไม่มีใครกล้าก้...