บทที่ 74 การจากลา

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลอบอวลไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด ม๊ากำปั้นนั่งกุมมือน่านที่ยังคงหลับไหลอยู่บนเตียงคนไข้ ข้อมือของน่านถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาด แม้แผลจะไม่ลึกถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต แต่บาดแผลทางใจกลับดูเหมือนจะยากเกินเยียวยา

รังสิมันต์ยืนกอดอกมองดูลูกบุญธรรมด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ