บทที่ 10 นึกว่ารอด
ในความมืดสนิท มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้าง ๆ ริสาขยับตัวอย่างแผ่วเบา ก่อนค่อย ๆ ดึงผ้าผูกตาตัวเองออก ใครจะกล้าหลับสนิทกับผู้ชายแปลกหน้า
แต่ถึงจะดึงผ้าปิดตาออกแล้ว เธอก็ยังมองเห็นอะไรในห้องที่มืดสนิทแบบนี้ไม่ค่อยชัดอยู่ดี
- ประตูอยู่ทางไหนเนี่ย -
ริสาพยายามลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่
หมับ! ฝ่ามือใหญ่คว้าแขนริสาในความมืด
“จะไปไหน ผมอนุญาตแล้วเหรอ รอเช้าค่อยกลับไปตอนนี้อันตราย”
ริสาถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะไม่ใช่แค่พูดเปล่า มาวินเข้ามาสวมกอดริสาจากด้านหลังทันที เธอได้แต่นั่งตัวแข็งอยู่ด้านข้างเตียง อยากจะหนีก็หนีไม่ถนัด
- ยังกับอยู่กับเขาแล้วเธอจะไม่อันตรายยังงั้นแหละ -
“แค่ปวดท้องค่ะ จะไปเข้าห้องน้ำ” ริสาหาข้ออ้างในการหลบหนีจึงแค่พูดไปส่ง ๆ
มาวินควานหาผ้าปิดตาที่ริสาดึงออก ก่อนจับมันมาปิดตาอีกครั้ง เขาใช้มือคลำไปเปิดไฟที่หัวเตียง
“ไปสิ ผมไปส่ง จะเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ”
“มะ ไม่ปวดแล้วค่ะ”
“แน่ใจ งั้นก็นอนต่อ”
อุตส่าห์กลั้นอารมณ์เพราะเห็นเธอป่วยอยู่ แต่ดันแอบจะลุกหนีไปเสียนี่
“คือฉัน นอนไม่หลับ”
“จะนอนหลับดี ๆ หรือจะนอนแบบทำอะไรจนเพลียแล้วหลับ”
“อ๊ะ เอ่อ”
“นอน! เช้าค่อยไป!”
“ก็นอนแบบเอาผ้าปิดตา มันอึดอัดนี่คะ”
“ถ้ายังเรื่องมาก จะไม่แค่นอนอย่างเดียวแล้วนะ จำไว้ถอดผ้าปิดตาออกอีกเมื่อไหร่ โดนชุดใหญ่แน่”
“ค่ะ ๆ นอนแล้ว” ริสารีบล้มตัวลงนอนตัวแข็งทื่อมาวินล้มตัวลงนอนตามเขาเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังอีกครั้ง
- ผู้หญิงอะไร ตัวโคตรหอม -
มือเจ้ากรรมของมาวิน เริ่มอยู่ไม่สุข เริ่มเลื้อยเข้ามาใต้เสื้อเธอ
“ใส่เสื้อในนอน ไม่อึดอัดหรือไง ถอดนะ” พูดเสร็จเขาก็ปลดตะขอบรา ปลดออกแล้วโยนทิ้งทันที
“อ๊ะ”
ริสาพูดแทบไม่ออก เมื่อรู้สึกมีลมหายใจมาพ่นอยู่ข้างหู จนเธอต้องย่นคอหนี แถมฝ่ามือใหญ่ยังล้วงมาลูบคลำหน้าอกเธอไม่ยอมหยุด ถูกเคล้นคลึงอยู่แบบนี้
“อื้อ...”
ยอดอกดันชูชัน รับกับฝ่ามือที่มายั่วเย้าปลุกอารมณ์
“คุณแม็กซ์ ไหนว่าแค่นอนไงคะ”
“ก็คุณปลุกให้ผมตื่น” เสียงพ่นลมหายใจอยู่ริมหู แถมฝ่ามือของเขายังลูบไล้ไม่ยอมหยุด ไม่ช้าก็ล้วงต่ำมาด้านล่าง
“อะ อึม! จะ เจ็บ ริสายังเจ็บอยู่เลย อ๊า”
ตอนแรกเห็นว่าไม่ค่อยสบาย มาวินจึงไม่อยากทำอะไร แต่ในเมื่อริสาคิดจะหนี เธอก็ต้องโดนลงโทษ
เขาจัดการอยู่ชั่วครู่ ริสาก็ครางลั่น พร้อมปลดปล่อยมันออกมา
“ไหนว่าไม่อยาก” มาวินยิ้มเยาะที่รู้ว่าริสาเสร็จแม้แต่นิ้วของเขา
ในท่าตะแคงข้างมาวินค่อย ๆ จับแก่นกายจัดการเธอช้า ๆ วันนี้เขาแค่อยากถนอมเธอเบา ๆ
- แต่ ถุงยางล่ะ ช่างเถอะมันไม่ทันแล้ว เนื้อสัมผัสเนื้อแบบนี้มันได้อารมณ์มากกว่า-
แล้วในคืนนี้เขาก็ไม่ปล่อยเธอให้พักตามเคย
ในตอนเช้าที่ริสาตื่นมาไม่เจอใคร พบข้อความจากไลน์โอนเงินจากตู้เข้าบัญชีเธอหนึ่งหมื่น
แถมข้อความ
- เมื่อคืนปล่อยในไปหลายครั้งอย่าลืมซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินด้วย -
“ไอ้บ้า”
ริสาเม้มปากแน่น โกรธจนตัวสั่น จะโอนเงินคืนก็ไม่รู้จะโอนกลับที่ไหน ตั้งใจจะกดบล็อก แต่ถ้ามันขู่เอาคลิปภาพของเธอไปเผยแพร่ล่ะ เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะรีบออกจากโรงแรมไปทันที
ที่มหาวิทยาลัย
“ยังไม่หายดีเหรอริสา พักนี้ตัวเองมาเข้าเรียนเลตทุกวันเลย” นัชชาอดถามไม่ได้ที่สีหน้าของเพื่อนแลดูอิดโรย
“นั่นสิ ดูเพลีย ๆ นะ” ปลายฟ้าลุกขึ้นมาจับหน้าผากริสา “ตัวรุม ๆ นะ”
“แค่นอนไม่พอน่ะ” ริสายิ้มแห้ง
- ใครจะกล้าพูดว่าตัวเองไปทำอะไรมา -
“เออ เรื่องฝึกงาน ที่เราได้ฝึกงานที่เดียวกันสามคน อยู่ดี ๆ ชื่อริสาก็ถูกเปลี่ยน”
ปลายฟ้าเอ่ยขึ้นเพราะอาจารย์เรียกไปบอกตอนเช้าตอนริสามาเรียนในคาบเช้าไม่ทัน
“ฮ้า เปลี่ยนได้ไง”
“ไม่รู้อะ เหมือนบริษัทนั้น รีเควสต์ขอคนเพิ่มมากับอาจารย์ ตัวเองเลยถูกดึงชื่อไป”
“งื้อ มีอะไรจะแย่กว่านี้อีกไหมเนี่ย นึกว่าจะได้ทำด้วยกันสามคน” ริสาบ่นโอดโอย รู้สึกพักนี้ดวงไม่ดีเอาเสียเลย
“แย่เลยนะ ที่ไม่ได้ทำด้วยกัน” “นั่นสิ”
สามสาวพากันนั่งคุยที่ม้านั่งใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์
ถ้าริสารู้ว่าคนขอแลกเปลี่ยนสถานที่ฝึกงานของเธอเป็นฝีมือของมาวิน คงจะโกรธไม่น้อย ลูกชายคนเดียวที่ถูกตามใจอยากได้อะไรก็ต้องได้มีหรือจะโดนขัดใจ แค่บอกคนของพ่อว่าอยากให้ ริสา มาทำงานที่นี่ ก็ถูกจัดการอย่างง่ายดาย
ในอนาคตอย่างไรเสีย สักวันหนึ่งเขาก็ต้องเข้ามาบริหารงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว ยิ่งทางมหาวิทยาลัยที่ได้รับทุนสนับสนุน จากบริษัทของพ่อเขาปีละมหาศาล มีหรือถ้าเขาต้องการอะไรจะไม่ได้
ก็อีแค่ให้ริสา มาทำงานที่บริษัทของตัวเองในอนาคตที่เขาก็ต้องไปฝึกงานอยู่แล้ว แค่นี้เอง
มาวินยิ้มกริ่ม นึกสนุกอยากจะแกล้งเธอขึ้นมา
