บทที่ 12 ฝึกงาน
@Line
ริสา : ฉันหอมแฟนแก้มฉันแล้ว ทีนี้คุณเชื่อหรือยังว่าฉันมีแฟนแล้ว
แม็กซ์ : แฟนชื่ออะไร
ริสา : มาวิน
มาวินเงยหน้าจากโทรศัพท์มองร่างริสาที่เดินไปกดโทรศัพท์ไป อย่างโมโห
- ยายบ้า บอกว่าแฟนชื่อมาวินแต่เสือกไปหอมแก้มไอ้ติน บ้าเอ้ย -
“มึงยิ้มอะไรนัก ไอ้ติน”
“กูโดนหอมแก้มว่ะ”
“ริสามันของกู”
มาวินพูดอย่างไม่ชอบใจ เมื่อเห็นเพื่อนยังคงนั่งเคลิ้ม เอามือถูแก้มตัวเองเบา ๆ ตรงที่ริสาหอมไม่หยุด
“กูว่ามึงแห้วรอบสองว่ะ ไอ้วิน สงสัยริสาจะชอบไอ้ตินว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เตชินนึกขำ
ผิดกับมาวินที่ถอนหายใจฮึดฮัดอย่างโมโหมองร่างบางที่เพิ่งเดินไปถึงกลุ่มเพื่อน
“ริสา ตัวเองทำอะไรน่ะ” ปลายฟ้ากับนัชชาเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อม ๆ กันเมื่อริสาเดินมาถึงพวกเธอ
“เรื่องมันยาวน่ะ เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง พวกเราเข้าไปเรียนกันดีกว่านะ” ริสายิ้ม
- ใครว่าเธอไม่อาย อายมาก แต่มันก็คุ้มไม่ใช่หรือเพื่อแลกกับนายแม็กซ์อะไรนั่น จะได้ไม่มายุ่งกับเธออีก -
ริสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดว่าตัวเองคงรอดพ้นจากหมอนั่น เพราะเขาไม่ส่งข้อความจากไลน์มารบกวนเธออีกเลย
หลังจากวันนั้น เหมือนริสาจะโชคดีที่นายแม็กซ์อะไรนั่นหายไปโดยไม่มารบกวนเธออีก
วันฝึกงาน
นัชชากับปลายฟ้าไปทำงานด้วยกันในบริษัทหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง แต่ริสากลับถูกแยกมาทำที่บริษัทที่ทำเกี่ยวกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์
ตอนที่เห็นรายชื่อจากอาจารย์ เธอรู้สึกคุ้นชื่อบริษัท แต่เธอไม่คิดว่าจะเป็นบริษัทนี้ จนกระทั่งวันนี้ริสายืนอยู่หน้าบริษัท ถึงจำได้ว่าเป็นบริษัทของเพื่อนคุณพ่อ ที่พ่อกับแม่เธอเคยมายืมเงินเขาเพื่อไปลงทุน ตอนที่เธออยู่ปีหนึ่ง
- หรือที่บริษัทเพื่อนพ่อเรียกเธอมาฝึกงานที่นี่ เพื่อใช้หนี้ที่พ่อแม่เธอหนีหายหรือเปล่านะ -
ในวันนั้นเธอไม่รู้รายละเอียดที่ผู้ใหญ่คุยกันมากนัก ตอนนั้นไม่รู้เหตุผลที่ทำไมพ่อกับแม่ต้องพาเธอมาที่บริษัทนี้ด้วย นึกว่าแค่เพื่อมาคุยกับเพื่อนธรรมดา รู้แต่ว่าเพื่อนของพ่อ ชื่อ ลุงยศวิน และเป็นคนที่ใจดีมาก
เธอเพิ่งมารู้ตอนหลัง ตอนที่พ่อใกล้จะล้มละลายหนีหนี้ ก็ตอนที่ได้ยิน พ่อไปขอโทษลุงยศวิน เรื่องยืมเงิน
ริสาสูดลมหายใจเพื่อเรียกความเชื่อมั่นให้ตัวเองอีกครั้ง ก่อนก้าวเข้ามาในบริษัท
“สวัสดีค่ะหนูริสาค่ะ” ริสายื่นเอกสารส่วนตัวให้กับฝ่ายบุคคล
คุณสุดาเงยหน้ายิ้มให้ เธออายุราวสามสิบต้น ๆ ดูเธอเป็นคนใจดีมาก ริสานึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีเธอคนเดียวที่มาทำที่บริษัทนี้ ปกติอย่างน้อยบริษัทหนึ่งต้องได้ส่งนักศึกษาฝึกงานสองสามคนไม่ใช่หรือ
“หนูริสาเป็นเพื่อนคุณแม็กซ์หรือคะ น่ารักจริง ๆ เลย” คุณสุดารับเอกสารมาอ่านยิ้ม ๆ
“แม็กซ์?” ริสาทวนชื่ออย่างตกใจ
- อะไรเนี่ย นี่เป็นบริษัทของนายแม็กซ์อะไรนั่น ไม่ใช่ของเพื่อนพ่อเธอเหรอ จริงสิ นาเดียบอกว่านายแม็กซ์อายุยี่สิบห้าเป็นเจ้าของบริษัท แต่โอ้ย งง นี่มันอะไรกัน ก็เธอเคยมาหาเพื่อนพ่อที่นี่นี่กับคุณพ่อคุณแม่นี่นา ทำไมไม่ใช่บริษัทของเพื่อนพ่อล่ะ -
จะว่าไปเธอแทบไม่รู้รายละเอียดของเพื่อนพ่อเลยด้วยซ้ำ
เพราะตอนนั้นเพิ่งอยู่ปีหนึ่งไม่ได้คิดจะสนใจเรื่องธุรกิจ จึงไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย
“เออ ที่นี่ไม่ใช่บริษัทของคุณยศวินหรือคะ” ริสาถามกลับอย่างประหลาดใจ
“ใช่จ้ะ คุณแม็กซ์เป็นลูกชายของคุณยศวิน อ้าวหนูไม่รู้จักคุณแม็กซ์เหรอคะ ไหนว่าระ...”
กริ้ง!
คุณสุดาพูดยังไม่ทันจบ ก็มีสายเรียกเข้าที่โต๊ะก่อนเธอรับสายก่อนพยักหน้าหงึก ๆ พูดไปพลางมองริสาไป เธอหันมายิ้มบางให้แต่ตอนนี้ใจริสาไม่เป็นสุขเอาเสียเลย
- ทำไมหนีคนชื่อแม็กซ์ไม่พ้นนะ -
“ปะน้องริสา พี่จะพาเราไปแนะนำตัว เรียกพี่สุดาละกันเนอะ เรียกน้าอะไรงี้ พี่จะดูแก่” คุณสุดายิ้มกว้าง
“เราเรียนบริหาร แต่ให้ฝึกงานผู้ช่วยเลขาไปก่อน คงไม่เป็นไรเนอะ”
“อ๊ะ เออ หนูทำได้หมดค่ะ” ริสายิ้ม แม้จะไม่ค่อยสบายใจนักเมื่อรู้ว่าเป็นบริษัทที่นายแม็กซ์นั่นทำงานอยู่
ตลอดทางเดินที่คุณสุดาฝ่ายบุคคลพาริสาไปแนะนำตัวยังแผนกต่าง ๆ มีแต่คนมอง เพราะริสาดูเป็นลูกคุณหนูที่สำคัญคือสวยมาก ไม่แปลกที่จะมีคนมองขนาดนี้
“นี่คุณดาว เลขาผู้จัดการธนภพ น้องริสาฝึกงานตรงนี้แล้วกันเนอะ”
“คุณดาว นี่น้องริสา เด็กฝึกงาน เพื่อนคุณแม็กซ์”
“อ่อ คุณแม็กซ์ โทรมาย้ำเมื่อกี้แล้วค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ น้องริสาสวยมากเลยถ้าไม่บอกพี่คงคิดว่าเป็นนางแบบแน่”
“สวัสดีค่ะ ขอบคุณนะคะ ริสายิ้มยกมือไหว้
“หนูนั่งโต๊ะข้างพี่ตรงนี้แล้วกันเนอะ เดี๋ยวพี่พาไปพบบอส”
“บอส?”
“อ่อ คุณธนภพน่ะ เป็นผู้จัดการของที่นี่”
“แล้วคุณแม็กซ์ล่ะคะ” ริสาอดไม่ได้ที่จะถามสิ่งที่เธอสงสัย
“คุณแม็กซ์หรือคะ ไม่ค่อยเข้ามาหรอกค่ะ นาน ๆ ที”
“แล้วคุณยศวินล่ะคะ”
“คุณยศวิน ท่านเป็นประธานบริษัทค่ะ ท่านเข้าบ้างไม่เข้าบ้าง ท่านระดับบริหารไม่ได้เข้าทุกวันหรอกค่ะ”
“อ่อค่ะ”
เพราะตอนที่เคยมากับคุณพ่อตอนนั้น เธอไม่ค่อยสนใจอะไร จึงไม่ค่อยรู้รายละเอียด คิดแค่ว่าบ้านรวยจบมาก็มาทำงานกับบริษัทของคุณพ่อ ใครจะคิดว่าชีวิตจะผกผันถึงเพียงนี้
