บทที่ 14 คอยรับส่ง
ในขณะที่ริสากำลังนั่งเหม่อคิดถึงเรื่องเก่า ๆ นัชชาก็โทรเข้ามาหาพอดี
“ริสาเป็นไงบ้าง”
“ดีจ้า พักเที่ยง เค้าออกมากินข้าวข้างนอก”
“โชคดีจังได้เพื่อนใหม่ มีคนกินข้าวเป็นเพื่อนด้วย”
“เพื่อนใหม่ที่ไหน นายมาวินต่างหาก”
“ฮะ เป็นไปได้ไง เธอไม่ชอบขี้หน้าไอ้หมอนี่ นี่นา” เสียงดังลอดโทรศัพท์ จนริสาเอามือปิดแทบไม่ทัน
“เอ่อ เรามาฝึกงานที่นี่สองคน ก็เลยออกมาพักด้วยกัน”
“บริษัทพ่อของนายมาวินอะเหรอ” นัชชาถามเพราะไม่รู้ แต่เธอได้ยินเตชินบอกเธอเมื่อเช้า ว่ามาวินฝึกงานที่บริษัทพ่อของตัวเอง เลยพูดไปแบบนั้น
“หืม ไม่ใช่นะ เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า” ริสางง
จะว่าเธอโง่ก็ได้ ที่ไม่ได้ศึกษาข้อมูลของบริษัทก่อนที่ตัวเองจะมาเริ่มทำงาน
“อ้าวไม่ใช่เหรอ สงสัยเค้าน่าจะเข้าใจผิด”
“อือ แล้วพวกตัวเองเป็นไงบ้าง”
“งานสบายมากรุ่นพี่ทุกคนก็ใจดี ปลายฟ้าก็อยู่คุยเปล่า”
“คุยสิ กำลังอยากคุยพอดี”
ริสาได้คุยกับเพื่อนทางโทรศัพท์หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข จนแทบจะลืมไปเลยว่า มากับมาวิน เขาได้แต่แอบลอบมองสีหน้าของริสา ที่เอาแต่หัวเราะอย่างมีความสุขกับเพื่อน ๆ
- ผู้หญิงอะไร หัวเราะน่ารักฉิบ สงสัยคืนนี้ต้องจัด -
“มองอะไรนัก” เธอหันมาแหวใส่เขาก่อนจะวางสายกับเพื่อน
“อิ่มแล้วก็กลับสิเดี๋ยวจะเข้างานสาย”
เธอควักแบงก์ร้อยส่งให้เขา “นี่เงิน หารกัน”
“ไม่เป็นไร กูเลี้ยง” เขาผลักเงินที่มือเธอกลับ
“รวยนักหรือไง เงินนายก็เงินพ่อแม่นายทั้งนั้น เอาไป”
“มึงไม่รู้เหรอ กูหัดเล่นหุ้นมาตั้งแต่ปีหนึ่ง กำไรจากหุ้นที่กูเล่นกูไม่เคยถอนเงินที่พ่อกับแม่ให้มาใช้เลยสักบาท”
“จริงอะ” ริสาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเห็นเขาดูเสเพลไปวัน ๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะคิดทำมาหาเงินเป็นด้วย
“ไว้ถ้ามึงอยากเล่นกูจะสอน ได้ข่าวตอนนี้มึงลำบากอยู่นี่”
พอได้ยินคำพูดของเขาจี้จุดเรื่องเธอกำลังลำบาก ทำให้ริสาหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด พลอยทำให้เธอนึกไปถึงว่าตัวเองลำบากจนต้องขายตัวให้คนแปลกหน้าเพื่อเอามาจ่ายค่าเทอมยิ่งรู้สึกปวดใจ
“อะ นี่เงิน ฉันวางไว้ตรงนี้ ฉันออกไปรอข้างนอกก่อนนะ” ริสาลุกออกไปยืนรอเขาอยู่ที่หน้าร้านทันที
หลังจากกลับมาถึงบริษัท มาวินแยกกับริสาที่หน้าลิฟต์
เธอรีบเดินกึ่งวิ่งมาที่โต๊ะทำงาน เพราะเกือบจะเข้ามาทำงานในตอนบ่ายไม่ทัน
“พี่ดาวขอโทษนะคะ หนูมาสายเกือบไม่ทัน เพื่อนพาไปกินข้าวไกลมาก” ริสายกมือไหว้ขอโทษ แม้จะเหลือเวลาอีกห้านาทีจะเข้างาน แต่เธอก็มองว่ามาฝึกงานวันแรก ดูจะไม่สมควรสักเท่าไร
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ” เลขาดาวยิ้มอย่างใจดีจนริสารู้สึกเกรงใจ
“ต่อไปหนูไม่ไปไหนไกลแล้วค่ะ”
“โอ๊ย ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร พี่ไม่ว่าอะไรเราหรอก คิดมาก ไปได้ไปเถอะ เดี๋ยวคุณมะ เอ๊ย เพื่อนหนูจะไม่มีเพื่อนไปกินข้าว อย่าคิดมากนะคะ”
“ปล่อยให้เขาไปกินข้าวคนเดียวดีแล้วพี่ดาว หนูไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาสักเท่าไหร่” ริสาย่นจมูก
“อ้าว ทำไมล่ะคะ”
“เขาพูดจาไม่เพราะเอาแต่ใจ แล้วก็เป็นเสือผู้หญิงค่ะ”
“หา! คุณ เออ เพื่อนของหนูอะนะ เสือผู้หญิง”
“ใช่ค่ะ พี่ดาว เขากะล่อนเกินไป แต่เรื่องเรียนต้องยอมรับว่าเขาเรียนเก่งมาก เสียก็แต่เรื่องผู้หญิงคะ เพราะเขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยมาก”
“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ” เลขาดาวยิ้มแห้ง
เธอนึกอยู่ในใจ
- เพราะน้องคนสวยคนนี้ไม่ชอบคุณแม็กซ์ลูกชายของเจ้าของบริษัทนี่เอง มิน่าตอนเช้า คุณแม็กซ์ถึงมาย้ำนักย้ำหนา ห้ามบอกว่าเขาเป็นใคร -
ว่าแต่ น้องคนสวยคนนี้ไม่รู้หรือว่าแม็กซ์ คือชื่อเล่นของคุณมาวิน!
“เออเพื่อนน้องเมื่อกลางวันชื่ออะไรนะคะ” เลขาดาวแกล้งถาม
“มาวินค่ะ ชื่อเล่น วิน” ริสายิ้มกว้าง
“อ่อ วิน- มาวิน อ่อ แหะ ๆ” พี่ดาวยิ้มก่อนจะชวนริสาทำงาน
ตกเย็น มาวิน ก็เดินมารับ ริสา กลับบ้าน
“ดีครับ พี่ดาว ผมมารับริสากลับบ้าน เลิกงานแล้ว” แทบจะตรงเวลาเป๊ะ มาวินก็ยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของริสาแล้ว
“ใครบอกจะกลับด้วย”
“ก็พักหอเดียวกัน จะนั่งสองสามต่อให้เปลืองค่ารถทำไม จริงไหมครับพี่ดาว” มาวินหาแนวร่วม ท่าทางดูสนิทสนมกับเลขาดาว จนริสาแปลกใจ
“นั่นสิคะ น้องริสา กลับกับคุณมาวินดีแล้วค่ะ ปลอดภัย”
“พี่ดาวไม่ต้องเรียกคุณกับมาวินหรอกนะคะ หมอนี่ไม่ค่อยชินกับคำสุภาพ เรียกไอ้ ยังได้เลยค่ะ”
“แหะ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ น้องริสา” เลขาดาวยิ้มแห้ง
สุดท้ายริสาจำต้องกลับบ้านกับมาวิน ไหน ๆ ก็อยู่หอเดียวกัน
- ประหยัดค่ารถไปอีก -
“นายยังไม่ย้ายกลับบ้านอีกเหรอ เมื่อเช้าไม่เจอนายนึกว่ากลับไปอยู่บ้านแล้ว”
“ไป ๆ มา ๆ น่ะ แล้วแต่อารมณ์ว่าแต่แวะกินไรก่อนกลับบ้านปะ”
“ไม่อะ ไปกินกับนายเดี๋ยวนายก็เลี้ยงอีก” ริสาบ่นอุบเพราะสุดท้ายวันนี้ช่วงบ่าย มาวินก็ให้แม่บ้านเอาเงินมาคืนให้เธออยู่ดี
“แล้วตอนเย็นกินอะไร”
“ก็มาม่าไง ตุนไว้เยอะ”
“เออ งั้นทำเผื่อด้วย”
“ทำไมต้องทำเผื่อ”
“มาม่าซองสิบบาท แทนค่าน้ำมันรถ โอเค้”
“แล้วนายไม่ออกไปซื้อกินข้างนอกล่ะ”
“ไม่เอา ขี้เกียจ ทำมาเผื่อด้วย”
“เฮ้อ นึกว่าจะรับ-ส่งฟรี เสียอีก” ริสาแอบบ่นพึมพำก่อนจะมองค้อนใส่มาวิน
