บทที่ 17 ทรมานตัวเอง

รุ่งเช้า

ริสาสะลึมสะลือตื่นขึ้น ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับเอามือกอดที่เอวของมาวินเสียแน่นตั้งแต่ตอนไหน เงยหน้าขึ้นมาเห็นมาวินตื่นขึ้นมาก่อนหน้านี้แล้ว

“อ๊ะ” ริสารีบผละมือออกจากมาวิน

“ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุก” ริสาอายที่เป็นฝ่ายนอนกอดมาวิน ทำเป็นบ่นแก้เขิน

“ยังไม่ได้นอนเลยต่างหาก” มาวินทำหน้าตาอิดโรยลุกขึ้นน...