บทที่ 6 เอาครั้งเดียวไม่พอ
ทันทีที่ถูกลิ้นร้อนลากตวัด ริสาถึงกับสะดุ้งเฮือก แม้จะพยายามกลั้นเสียงร้องครางของตัวเอง แต่ทว่าเขากลับไม่ยอมหยุด ลิ้นร้อนโลมเลียดูดเม้มราวกับมันคืออาหารหวาน จนริสาแอ่นย้ายขยับสะโพกไปมาอย่างรุ่มร้อน
“อื้อ... ยะ อย่า อึก”
ยิ่งเธอขยับขาเข้าเพื่อบิดหนี แต่เขากลับจับสองขาของเธอแยกออกครั้งแล้วครั้งเล่า ลิ้นร้อนชอนไชอย่างไม่นึกรังเกียจ ยิ่งรู้ว่าเธอพยายามกลั้นเสียงร้องคราง เขายิ่งลงลิ้นให้หนักขึ้น
“ร้องดัง ๆ สิ แล้วผมจะยอมหยุด” เขาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของริสา ที่พยายามเม้มปากกลั้นเสียงครางของตัวเอง ก่อนจะก้มลง ลากลิ้นตวัดลงอีกครั้ง
“อึก อึก อื้อ! อร้าย อ๊า”
ในที่สุดก็กลั้นมันไม่ไหว มาวินทรมานเธอไม่ยอมหยุด ที่สุดแล้วส่วนที่บอบบางก็แพ้พ่ายต่อลิ้นร้อนที่ปลุกเร้า จนเธอกระตุกหอบ ตอดรัดอยู่ชั่วครู่ ก่อนปลดปล่อยออกมาจนชุ่มฉ่ำ
แฮก ๆ
“พร้อมแล้วสินะ” มาวินเงยหน้ามากระตุกยิ้ม เขาเช็ดมุมปากก่อนขยับร่างขึ้นมาคร่อมร่างของริสา ที่กำลังตื่นกลัว
“คุณจะ... จะทำอะไรน่ะ” เธอเริ่มรู้สึกถึงอันตรายภายใต้ผ้าสีดำที่ปิดตาของเธออยู่ เมื่อรู้สึกว่าเขาขึ้นมาคร่อมบนร่างเธอ
มาวินขยับร่างเอื้อมไปหยิบถุงยางที่เตรียมไว้ รีบสวมมันทันที เพราะตอนนี้เขาอยากปลดปล่อยมันจะแย่แล้ว
เขาถูไถที่เนินเนื้อเพื่อสัมผัสกับจุดสำคัญของริสาอย่างแผ่วเบา เพื่อกระตุ้นความต้องการเธออีกครั้ง
“อื้อ... อย่านะ ไม่เอานะ ได้โปรดริสากลัวแล้ว” เสียงร่ำไห้ปนอ้อนวอน สั่นพร่า พยายามเขยิบขาหนีดิ้นรนอย่างที่สุด แต่ทว่า ไม่ทันแล้ว
ครึด!
ความคับแน่นของริสา ทำให้มาวินไม่กล้าเข้าไปสุด เมื่อรู้ว่าสัมผัสโดนเยื่อพรหมจรรย์จนฉีกขาด
“แน่นฉิบ”
“อึก อร้าย!” ริสาสะบัดหน้าส่ายด้วยความเจ็บ
“ฮึก จะ เจ็บ ฮือ! คุณแม็กซ์ ปล่อยริสาเถอะ ฮือ”
“ผมจะทำเบา ๆ นะ ใจเย็น ๆ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” เขาโน้มตัวเข้าไปจูบปากเธอเพื่อปลอบใจ ก่อนค่อยขยับตัวเข้าไปจนสุด
“อื้อ!” ริสาดิ้นพล่าน แต่ไม่ช้าพอมาวินขยับเข้าออกเธอก็หยุดต่อต้าน
- ความรู้สึกแบบนี้มัน -
“อ๊า อ๊า อื้อ”
เสียงต่อต้านเมื่อครู่ของริสา กลายเป็นเสียงครวญครางด้วยความเสียวสะท้าน ไม่รู้ว่าตัวเองเสร็จไปแล้วกี่รอบต่อกี่รอบ รู้แต่ถูกเขาจับเปลี่ยนท่าทางหลายท่าจนเธอสิ้นเรี่ยวแรง
ถุงยางถูกเปลี่ยนไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบจนหมด ริสาหมดแรงจะผล็อยหลับไป มาวินคลายผ้าที่มัดข้อมือเธอออก ปรากฏว่าข้อมือแดงช้ำจากที่เธอพยายามจะดิ้นรน เขาแกะผ้าปิดตาของเธอออก คราบน้ำตายังเกาะติดตามใบหน้า
- ขนาดหลับสนิท ยังโคตรสวย -
มาวินเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวนอน ก่อนจะดึงริสาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด
- เอามันขนาดนี้ ครั้งเดียวไม่พอหรอก -
เขากระตุกยิ้มก่อนจะหอมหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา
ริสาตื่นขึ้นมาก่อนจะขยับตัวอย่างช้า ๆ ความจุกเจ็บยังร้าวระบมไปทั่วร่าง เห็นเงินส่วนที่เหลือวางกองไว้ที่โต๊ะข้างหัวนอน น้ำตาก็พลันเอ่อมาอย่างง่ายดาย
- ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ -
เธอค่อย ๆ ลุกประคองตัวไปอาบน้ำ ขยับตัวลงเดินจนแทบจะเดินไม่ไหว ทันทีที่สองเท้าแตะลงที่พื้นห้อง ริสาเห็นถุงยางเกลื่อนกลาดไปทั่วห้อง
- ไอ้บ้านี่ ทำเธอไปกี่ครั้งกันนะ -
ริสารีบคว้าทิชชูหยิบซากถุงยางลงถังขยะอย่างรังเกียจ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าให้แม่บ้านโรงแรมมาเจอสภาพนี้
วันนี้แล้วสินะที่ต้องจ่ายค่าเทอมวันสุดท้าย แม้ริสาจะรู้สึกไม่ค่อยสบายจากพิษไข้ แต่อย่างไรเสียวันนี้ต้องเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้
@Line กลุ่มเพื่อนรัก
ปลายฟ้า : ริสาอยู่ไหนไม่เข้าเรียนตอนเช้า ไม่สบายเหรอ
นัชชา : ริสาไม่สบายหรือเปล่า เป็นห่วงนะ
ริสาอ่านข้อความจากเพื่อนที่ส่งมาหาเธออย่างเป็นห่วง สีหน้าหม่นลง ถ้าเพื่อนรู้ว่าเธอไปทำอะไรมา จะรังเกียจเธอไหมนะ
ริสา : เค้าลาเช้านะไม่ค่อยสบายน่ะ กำลังจะเข้าไปเรียนในตอนบ่าย
เพื่อนไลน์มาตามด้วยความเป็นห่วง แต่ริสากลับรู้สึกอายจนไม่กล้าแม้แต่จะบอกเรื่องนี้กับเพื่อน เธอหอบร่างอันบอบช้ำกลับเข้าแมนชันก่อนรีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหาวิทยาลัยเพื่อไปจ่ายค่าเทอม
- ในที่สุดก็จ่ายทันวันสุดท้ายพอดี -
ที่มหาวิทยาลัย ริสาในใบหน้าอิดโรยเดินเข้ามาหากลุ่มเพื่อนอย่างหมดแรง
“ริสาตัวเองสีหน้าไม่ค่อยดีเลย ถ้าไม่สบาย วันนี้ตัวเองน่าจะไปพักนะ” นัชชาเห็นสีหน้าเพื่อนไม่ค่อยสบายจนทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วง
“เค้าไหว ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” ริสายิ้มเจื่อนแม้ความจริงเธอจะไม่ไหวอย่างที่ปากของเธอบอกเพื่อน
“แล้วตัวเองกินยาหรือยัง” ปลายฟ้าถามขึ้นบ้าง
“อืม เค้ากินพารามาแล้ว ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ”
“ความจริงตัวเองน่าจะหยุดเรียนไปเลย”
“เค้าไหวจริง ๆ จ๊ะ ว่าแต่เมื่อเช้าเรียนอะไรบ้างอะ”
“นี่ที่เรียนเมื่อเช้า เค้าจดงานสรุปย่อมาให้แล้ว”
“ขอบคุณนะ” ริสายิ้มก่อนจะรีบจดลอกงานจากเพื่อน
