บทที่ 8 หยิ่งไปเถอะ เดี๋ยวรู้กัน
ก๊อก ๆ
ริสาที่นอนซมเพราะพิษไข้อยู่บนเตียง เดินสะโหลสะเหลออกมาเปิดประตู
“ริสาหน้าซีดจัง ไปหาหมอดีกว่าไหม” นัชชาร้องทักเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนแย่มาก
“เค้ากินยาไปแล้ว เดี๋ยวก็หาย”
“เอ๊ะ นี่มันยาแก้อักเสบ” ปลายฟ้าเดินมาที่โต๊ะก่อนหยิบยาขึ้นมาอ่าน เธอทำสีหน้างงนึกว่าเพื่อนไม่สบายกินพาราก็หาย แต่นี่มันยาแก้อักเสบนี่นา
“ริสาเป็นอะไรน่ะ ทำไมต้องกินยาอักเสบ”
“อ่า เอ่อ เค้า เค้าปวดฟันด้วยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
“อ๋อ เออ ถ้าไม่หาย เค้าว่า ตัวเองต้องไปหาหมอดีกว่านะ”
“อืม ขอบใจนะ”
“เอ้านี่โจ๊ก พวกเราซื้อมาฝาก กินก่อนจะได้มีแรง” ปลายฟ้าเตรียมโจ๊กใส่ถ้วย ก่อนจะยกมาให้เพื่อน
“เออ เมื่อกี้เค้าเจอพวกมาวิน มันย้ายมาอยู่ที่หอเดียวกับตัวเองด้วยแหละ”
“มาวิน บ้านหมอนั่นรวยมากไม่ใช่เหรอ จะมาอยู่หอเล็ก ๆ แบบนี้ไปทำไม” ริสาถามอย่างแปลกใจ
“ไม่รู้สิ เห็นว่าขี้เกียจขับรถไกล ๆ มั้ง”
“อยู่ใกล้พวกนี้ต้องระวังตัวอย่าให้มันเข้าใกล้นะ พวกนี้อะ เสือผู้หญิง” นัชชารีบเตือนริสาอย่างเป็นห่วง
- ก็สามคนนั้นอันตรายจริง ๆ นะ-
เพื่อนสาวกลับออกไปได้สักพักใหญ่ตอนเกือบจะสองทุ่ม เพียงครู่เสียงเคาะประตูห้องริสาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ลืมอะไรเพื่อน” ริสาในชุดลำลองกางเกงขาสั้นถึงสะโพกกับเสื้อยืดสีชมพู เปิดประตูออกมา ทำเอาผู้ที่มาเยือนยามวิกาลอย่างมาวินถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน
“อ๊ะ มาวินเหรอ มีอะไร” สีหน้ายิ้มแย้มของริสาเมื่อสักครู่เมื่อเห็นเป็นมาวินที่เอาแต่จ้องเรียวขาของเธออยู่ เปลี่ยนเป็นชักสีหน้าไม่พอใจทันที
“ก็เห็นอยู่ตึกเดียวกัน เลยจะมาทักทาย”
“เหรอ แล้วมีอะไรอีกไหม เราจะนอนแล้วง่วง” ริสาตัดบทก่อนจะรีบดึงประตูปิดทันที
- แม่ง หยิ่งนักใช่ไหม -
มาวินรู้สึกหงุดหงิด ที่ริสาดันมาปิดประตูใส่หน้าเขา
- คนอุตส่าห์เป็นห่วง เห็นว่าไม่สบายกะจะมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง ดันมาเชิดใส่แบบนี้ -
เขาเดินกลับมาที่ห้องอย่างหัวเสีย ทรุดตัวลงนั่งที่เตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องกดไลน์ไปหาเธอทันที
แม็กซ์ : พรุ่งนี้มาหาด้วยที่เดิมสามทุ่ม!
เงียบ ไม่มีการตอบกลับจากริสา
มาวินตัดสินใจ ส่งรูปริสา ในสภาพกึ่งเปลือยมีผ้าห่มปิดไว้หมิ่นเหม่ที่หน้าอก ผ้าปิดตาสีดำถูกแกะออกไปแล้ว ภาพที่เธอนอนหลับใหลอยู่ที่เตียงสีขาวที่โรงแรมแห่งนั้น ดูจากสภาพก็รู้ว่าเธอเพิ่งเสร็จภารกิจใหญ่มา
ไม่ถึงนาที ทันทีที่ภาพถูกส่งไปให้ริสา
เสียงไลน์ของมาวินก็ดังขึ้น
ริสา : ไอ้โรคจิตลบรูปเดี๋ยวนี้นะ
แม็กซ์ : นึกว่าบล็อกไลน์ผมไปแล้ว กำลังจะเอารูปลงอินเทอร์เน็ตอยู่พอดี
ริสา : เลวที่สุด คอยดูนะฉันจะแจ้งความ
แม็กซ์ : เอาสิ ลองดู แจ้งความตอนนี้เลยไหมล่ะ จะได้กดเผยแพร่รูปพวกนี้ไปเลยเดี๋ยวนี้
ริสา : อย่านะ
แม็กซ์ : งั้นสามทุ่มพรุ่งนี้ที่เดิม
ริสา : ฉันไม่สบายอยู่ ไปไม่ไหวหรอกนะ
แม็กซ์ : แล้วแต่นะ ไม่มาก็เตรียมใจไว้ได้เลย รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยแน่ ลองดู
ที่จริงมาวินแค่ตั้งใจขู่เธอเล่น ๆ เขาไม่ได้คิดจะทำรุนแรงขนาดนั้น แต่แค่อยากแกล้งเธอเท่านั้น ผู้หญิงเข้าหาเขาไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร จะมีก็แต่ริสา ที่บังอาจกล้าเมินเขาอยู่คนเดียว
- จะเอาให้หงอ จนร้องไม่ออกเลยทีเดียว -
มาวินยิ้มร้าย ความจริงเขาเองก็ตั้งใจว่าจะรอให้เธอหายป่วยก่อน ค่อยจัดการเธออีกครั้ง แต่เมื่อกี้ใครใช้ให้เธอปิดประตูเสียมารยาทใส่เขาเมื่อกี้ล่ะ
- ช่วยไม่ได้ -
รุ่งเช้า แม้ริสาจะตัวรุม ๆ แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน วันนี้เธอจำต้องไปเรียน ด้วยว่าไม่อยากหยุดเรียนบ่อย ๆ อีกไม่กี่วันก็ต้องไปฝึกงานแล้ว
แต่ที่สำคัญ คืนนี้ต้องไปหาไอ้หมอนั่นโรคจิตอีก เธอจะทำอย่างไรดี ไม่อยากไปเลย จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ ก็ในเมื่อเธอพลาดเอง
ริสาเดินเหม่อ ออกจากหอพัก เตรียมจะไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ แต่มาวินเดินลงมาตามหลังใกล้ ๆ กันจนทันกัน
“เฮ้ย ริสา รีบเดินไปไหนวะ ไปกับกูปะ”
“ไม่อะ ขอบคุณ” แค่เห็นหน้ามาวินก็พาลไม่ชอบขี้หน้า แม้เขาจะหล่อเหลาเอาการขนาดสาว ๆ กรี๊ดกันนักกรี๊ดกันหนาก็เหอะ
“ก็ไปเรียนที่เดียวกัน จะหยิ่งอะไรนักวะ”
- ก็เพราะพูดจาหยาบคายแบบนี้ใครจะอยากญาติดีด้วย -
ริสาเบ้ปากที่ไม่ชอบเขา ก็เพราะเขาพูดจาไม่สุภาพแบบนี้เธอญาติดีด้วยไม่ลง
“เราไปวินมอเตอร์ไซค์เองได้” ริสาถอนหายใจอย่างรำคาญ
“อ๋อ รู้ล่ะกลัวกูเหรอ”
“เปล่านี่ ทำไมเราต้องกลัวนาย”
“กลัวกูตามจีบมึงเหมือนเมื่อก่อน งั้นสิ”
“ไร้สาระ” ริสาทำท่าจะเดินไป
“ไม่กลัว ก็ติดรถไปด้วยกัน เร็ว เสียเวลาสายแล้ว” มาวินคว้ามือริสา กึ่งลากขึ้นไปที่รถ เธอไม่ทันตั้งตัว สุดท้ายก็ถูกดึงมาขึ้นในรถจนได้
ริสาทำสีหน้าเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก ผิดกับมาวินที่ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
- หยิ่งไปเถอะ เดี๋ยวรู้กัน -
