บทที่ 9 แค่นอนกอด
ที่มหาวิทยาลัย
“หิ้ว! ย้ายไปอยู่หอเดียวกันวันเดียวกัน จีบติดเลยเหรอวะ มึงนี่เก่งจริง ๆ สุดยอด” เตชินเดินเข้ามากอดคอมาวิน เมื่อเห็นริสาลงจากรถมาพร้อม ๆ กับเขา
“บ้า ประสาทแค่ติดรถ จีบเจิบอะไร” มาวินยังคงปากแข็ง เพราะกลัวจะเสียหน้าเหมือนแต่ก่อน
“พวกนายเลิกพูดอะไรเพ้อเจ้อได้แล้ว ฉันแค่บังเอิญขึ้นรถด้วย ไม่ต้องคิดจะจีบหรือเอาฉันกับกลุ่มพวกฉันไปรวมในการสะสมแต้มของพวกนายหรอกนะ บอกไว้เลยไม่มีวัน”
ว่าแล้วริสาก็เดินหนีไปที่ตึกคณะเข้าหากลุ่มเพื่อน ๆ ทันที ทิ้งสองหนุ่มที่ยืนอึ้งเพราะโดนตอกหน้า
- ไม่มีวันงั้นเหรอ -
“ปากดีฉิบหาย” เตชินสบถออกมาอย่างหัวเสีย “เดี๋ยวกูจะจัดการเสียให้เข็ด”
“อะไรของมึง” มาวินหันมองหน้าเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ “มึงจะจัดการคนไหนก็จัดการคนนี้กูจัดการเอง”
“ฮะ มึงคิดว่าจะเอาชนะผู้หญิงหยิ่ง ๆ ปากดีแบบนี้ได้หรือวะ”
“เออ ก็แค่ลูกนกตัวเล็ก ๆ จะทำให้ทั้งรักทั้งหลงกู จนโงหัวไม่ขึ้นเลย”
“แบบไหนวะ บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบ จนโงหัวขึ้นมาไม่ได้เหรอ”
เตชินหัวเราะชอบใจ
“เออ เดี๋ยวก็รู้ แม่งหนีกูไม่รอดหรอก” มาวินมองตามร่างบางที่เพิ่งเดินไปถึงที่กลุ่มเพื่อน
- ถือตัวแบบนี้ อยากรู้นักว่า ถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรก ยังจะกล้าถือตัวแบบนี้อีกได้ไหม แต่ขอแกล้งไปอีกสักพักดีกว่า -
สามทุ่ม ณ โรงแรมคริสตัล
ริสา ยังไม่หายดีจากการที่มีอะไรครั้งแรก แต่ก็ต้องหอบร่างมาหาชายชื่อแม็กซ์ตามที่นัดเขาไว้ ครั้นจะไม่มาก็กลัวเขาจะทำจริงอย่างที่ขู่
ลังเลอยู่เป็นนานกว่าจะตัดสินใจเคาะประตูที่ห้องเดิม และก็เหมือนในครั้งนั้น ทันทีที่เธอก้าวเข้ามา ไฟในห้องก็เหมือนเพิ่งปิดลง ชายหนุ่มรีบดึงตัวเธอเข้ามากอด ก่อนจะใช้ผ้าพันตาเธออีกครั้ง ไม่เคยรอให้เธอตั้งตัวได้สักที
“คะ คุณแม็กซ์ ทำไมต้องปิดตาด้วยคะ ทำแบบนี้ ริสากลัวนะคะ” ริสาเริ่มโวยวาย เมื่อเขาตรึงข้อมือเธอไว้แน่น
“ผมไม่ชอบให้คู่นอนเห็นหน้าคุณก็รู้” เสียงกดต่ำของแม็กซ์ ช่างคุ้นหูเหมือนจะใช่ แต่ก็ไม่ใช่
“แต่วันนี้ฉันไม่ได้จะมานอนกับคุณนะ ฉันแค่จะมาขอร้องคุณให้ปล่อยฉันไป และขอให้คุณช่วยลบคลิปนั่น ฉันยังเป็นแค่นักศึกษา อีกไม่นานฉันก็จบแล้ว ให้ฉันจบอย่างปกติสุขได้ไหม ได้โปรดเถอะ”
“ไม่ได้”
“ทำไมคะ”
“ผมติดใจเรือนร่างคุณเสียแล้ว”
“ได้โปรดเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย”
“ไม่ได้ ยังไงผมก็ไม่ปล่อยคุณไป” มาวินเริ่มซุกไซ้ตรงผมหอมของริสา ไม่รู้ว่าเธอใช้แชมพูอะไรผมถึงหอมขนาดนี้
“ยะ หยุดก่อนเถอะค่ะ ได้โปรด”
การที่ถูกล่วงเกินในสภาพถูกปิดตานี่มันช่างน่ากลัวจริง ๆ เพราะไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่า
- เขาจะทำอะไร -
“ฉันมีแฟนแล้ว!” ริสาจำได้ว่า เขาเคยไลน์บอกเธอว่าไม่ชอบนอนซ้ำร่างกายกับคนอื่น ถ้าเธอโกหกว่ามีแฟนแล้ว เธออาจจะรอดก็เป็นได้
“มีตอนไหน ตอนเอากันเมื่อวันก่อน มึงยัง...”
มาวินโมโหจนลืมกดเสียงให้ต่ำ ก่อนจะนึกขึ้นได้รีบเปลี่ยนเสียงทันที “คุณยังเวอร์จินอยู่เลย”
“ก็หลังจากที่มีอะไรกับคุณ แฟนฉันรู้ก็เลยโกรธ ฉันเลยต้องนอนกับเขา เพราะฉะนั้นฉันไม่สะอาดแล้วสำหรับคุณ”
- ใครวะ -
มาวินงง เพราะหลังจากเธอมีอะไรกับเขาจนป่วย ยังไม่เห็นเธออยู่กับใครนอกจากเพื่อนของเธอ
“มันชื่ออะไร!!”
“คะ คุณไม่จำเป็นรู้”
“ตอบ!! บอกมามันชื่ออะไร”
ริสาถูกตะคอกจนตกใจ พยายามลำดับนึกชื่อเพื่อนร่วมคณะ แต่แทบจะนึกถึงใครไม่ออก เพราะเธอไม่ค่อยสุงสิงกับใคร และ ขืนบอกไปคนนั้น น่าจะเดือดร้อนแน่ ๆ
“ใคร!!” มาวินบีบคางริสา จนเธอรู้สึกเจ็บใช่แล้วเสียงนี้ คุ้นมาก เหมือนกับ
“มาวิน แฟนฉันชื่อ มาวิน!” ริสาอ้างส่ง ๆ เพราะว่ามันจวนตัว คิดอะไรไม่ทันเลยเอ่ยชื่อเขาขึ้นมา เพราะเห็นเสียงคล้าย ๆ
“เหอะ” มาวินกระตุกยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก
-ยายนี่ โกหกได้มั่วมาก อ้างชื่อใครไม่อ้าง เสือกมาอ้างชื่อเขา-
“เพราะงั้นปล่อยฉันไปเถอะนะ ถ้าแฟนของฉันรู้เขาคงโกรธมาก” ริสาอ้อนวอน คิดว่าคงได้ผลเขาต้องปล่อยเธอไปแน่
มาวินแอบขำริสาอยู่ในใจ เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะคำรามด้วยเสียงกดต่ำอีกครั้ง
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือ ผมว่าผมนอนซ้ำกับแฟนของคุณได้”
- ไหนว่าเขาไม่ชอบนอนซ้ำกับใครไง ทำไมไม่ได้ผล -
มาวินโน้มตัวลงเพื่อซุกไซ้ผิวหอมละเอียดของเธออีกครั้ง แม้ริสาจะพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่เขาไม่ยอมหยุด แถมยังล้วงเข้ามาใต้เสื้อเพื่อสัมผัสกับอกสวยของเธอ
ตัวของเธอยังรุม ๆ เพราะไม่สบายอยู่เลย
มาวินหยุดชะงัก เขารู้ว่าส่วนหนึ่งที่เธอไม่สบายเกิดขึ้นก็เพราะเขา
“คะ คุณแม็กซ์ อื้อ ริสายังเจ็บอยู่จริง ๆ นะคะ” ริสาทั้งดิ้นรนทั้งร้องไห้
ในที่สุด มาวินตัดสินใจอุ้มร่างบางของริสาขึ้นมาแล้ววางเธอไว้ที่บนเตียง
- เฮ้อ งั้นคืนนี้แค่นอนกอดก็แล้วกัน -
